10.7.07

Affaire

door Loor


Na de uiterst verwarrende relatie met Ex, die mijn hart wist te stelen door mij zoveel mogelijk op afstand te houden (waarbij hij nog net niet zijn geliefde jachtgeweer gebruikte om zijn non-verbale boodschappen te onderstrepen), besloot ik nooit meer verliefd te worden.
Eerst moest ik maar eens het hoe en waarom van mijn keuze voor dergelijke onbereikbare figuren nader analyseren. Zolang ik daar geen antwoord op kon vinden was ik een gevaar voor mezelf.

Nooit meer verliefd worden blijkt anderhalf jaar later een iets te ambitieus en vooral onhaalbaar plan te zijn. Terwijl ik mezelf en mijn zwak voor mannen van de onbereikbare soort nog steeds driftig aan het analyseren ben, dwingt de evolutie mij tot herziening van mijn goede voornemen. Een goed plan van de evolutie, want hoeveel gekwetste zielen en gebroken harten besluiten rigoreus nimmer meer hun hart en hoofd te verliezen? De wereld zou binnen afzienbare tijd tot een desolate en liefde- en kinderloze plek in het heelal verworden, als hierin werd volhard.

Terug van de evolutieleer naar mijn eigen nederige geestestoestand. Na mijn debacle met dokter Woest Knap maak ik mezelf nu wijs dat ik een nieuwe relatie heb. Nou ja, ‘relatie’. Een affaire. Nou ja, eigenlijk heb ik alleen maar zo af en toe e-mailcontact met een heerschap dat zich ver buiten mijn bereik bevindt.

Mijn analytische denkprocessen heb ik in ieder geval even op een lager pitje gezet en ik geniet met volle teugen van de gestolen momenten met mijn virtuele minnaar. Nog spannender is het dat de man in kwestie helemaal geen idee heeft van mijn grote belangstelling voor zijn wel en wee. Slechts de kruimels van zijn tijd krijg ik. En af en toe een lief woord, als ook hij even uit zijn onwetende schulp kruipt.

Nu is het niet zo dat mijn zelfanalyses mij helemaal niets hebben opgeleverd. Integendeel. Op de vraag waarom het onbereikbare mij tot op heden het meest heeft geprikkeld, heb ik mezelf een redelijk eerlijk antwoord kunnen geven: zolang de ander (gedeeltelijk) onbereikbaar blijft, is het volstrekt geoorloofd om mijzelf ook niet geheel bloot te geven en dat geeft mij, zonder me daar direct bewust van te zijn, het gevoel controle over ‘de zaak’ te hebben. Niet echt handig dus, evolutionair gezien, want er komt bar weinig voort uit dergelijke op bindingsangst (of is het juist verlatingsangst) gebaseerde non-relaties. Maar het is wel handig te weten waar de schoen wringt. om van daaruit de koe bij de vastgeroeste horens te kunnen vatten.

Stap ik nu voor de zoveelste keer in mijn eigen valkuil of heb ik geleerd van mijn ervaringen en heeft de afgelopen periode van zelfreflectie meer inzichten gebracht? Eigenlijk weet ik heel zeker dat dit laatste het geval is. Want deze keer geniet ik, wetende dat het object van mijn verlangen toch niet voor mij is bestemd, in alle rust van het feit dat ik onstuimige vlinders in mijn buik heb en weer in staat ben simpelweg verliefd te worden – een regelrechte overwinning voor mij en mijn versteend gewaande hart.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen