1.10.07

Kreeft

door Loor


Vanochtend las ik in NRC Next, in de rubriek Next Question (waarin elke dag antwoord wordt gegeven op alledaagse vragen), de vraag of het wreed is om levend gekookte schaaldieren te eten en of kreeften kunnen gillen als ze in een pan kokend water worden gesmeten. Prangende vragen die de inzender maar ook mij ernstig bezighouden.
Volgens sommigen sta ik te boek als iemand die in het verleden op bepaalde feestjes graag champagne dronk en heel decadent met kreeften liep te smijten, maar dat zijn zaken waar ik mij niets van herinner. Waarschijnlijker is het dat ik tijdens deze partijtjes, in een niet nader te noemen visrestaurant, weemoedig en onmachtig met mijn neus tegen de ruit van een kreeftenbassin stond gedrukt. Daarbij ondersteund door een enkel glas bemoedigend wit of troostend rood in de hand. Maar nu dwaal ik af.

Om antwoord te krijgen op de vraag of het levend koken van schaaldieren wreed is, schakelde de krant een aantal deskundigen in, waaronder bioloog Gerard Heerebout, lid van de Stichting Keurmerk Zeeuwse Kreeft. Volgens Heerebout hebben kreeften geen stembanden en longen en zijn ze dus niet in staat om geluiden te maken. Het gefluit dat men hoort als de kreeft in het water zakt, is de lucht die uit de kieuwkamer van het dier ontsnapt.

Bovendien, zo stelt Heerebout (die op mij allesbehalve objectief overkomt), hebben kreeften een heel ander zenuwstelsel dan gewervelde zoogdieren en mensen. Ze hebben geen centrale hersenen en ongeveer 100.000 zenuwcellen, daar waar de mens er miljarden heeft.

Ja, en? Die 100.000 zenuwcellen lijken me voldoende om de gruwelijke pijnprikkel van 100 graden Celsius door te geven. En daar heb je geen centrale hersenen voor nodig. Maar volgens Heerebout zit de pijn vooral tussen de oren van de toeschouwer.

Uit het Noorse onderzoek Sentience and pain in invertebrates (2005) is gebleken dat kreeften en ook andere schaaldieren heftig kunnen reageren op onaangename prikkels. Maar ook dat ongewervelde dieren opiumachtige stoffen in hun lichaam hebben die pijn verzachten. Dat zal allemaal best, maar geruststellend is deze wetenschap niet.

"Kreeften en krabben hebben wellicht niet dezelfde pijnervaring als mensen, maar als er zoveel aanwijzingen zijn dat ze gevoel hebben, moet je ze het voordeel van de twijfel geven", aldus Ton Dekker, voorzitter van de Visbescherming.

Gelukkig laat in dit artikel ook mijn held, bioloog en begenadigd schrijver Midas Dekkers, zijn heerlijk cynische licht over dit onderwerp schijnen. In het programma Gefundenes Fressen kookte hij ooit, onder het motto 'zien is geloven', een kreeft in een glazen pan. Dekkers: "Iedereen kon zien hoe die kreeft worstelend en met bloedstollend geknerp crepeerde".

Dekkers adviseert de kreeft eerst te verdoven door hem in de vriezer te leggen en niet, zoals een vriend van hem, als een amateur te werk te gaan. De vriend joeg eens een vleespen door het hoofd van een kreeft, die ontsnapte en, al trippelend door de keuken, met één schaar de pen uit zijn hoofd probeerde te trekken. Dekkers: "Met dat beeld laat ik de mensen graag achter met Kerst".

En een mooiere slotzin kan ik me niet indenken. U bent weer op de hoogte.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen