19.7.08

Visitekaartje

door Loor


Soms geef ik wel eens mijn visitekaartje aan iemand. Nou ja, soms, best wel vaak, nu ik er nog eens over nadenk.
Meestal denk ik goed in te kunnen schatten aan wie ik mijn kaartje wel en niet kan overhandigen. Bovendien vermeldt het kaartje niet meer dan een www, mijn e-mail adres en een mobiel nummer. Voor mijn deur gaan liggen, kunnen de kaartjesontvangers met deze gegevens in elk geval niet.

Zo raakte ik laatst tijdens een boekpresentatie in gesprek met ene Hans, een vriendelijk maar nogal belegen heerschap (studentikoos rugzakje, grijs vlasbaardje, jarenzeventigbril). Hans wilde graag mijn column over de presentatie lezen en ik besloot hem mijn kaartje te geven. Hij straalde, zijn dank was groot. Ik hoefde me, zo benadrukte hij nog, beslist geen zorgen te maken dat hij andere bedoelingen had. Misschien moet je degenen die dat zo duidelijk onderstrepen wel het meest wantrouwen, maar dat wist ik toen nog niet.

Blijkbaar had de goede man het toch in zijn hoofd gehaald dat ik met het overhandigen van het kaartje de deur had opengezet naar mijn hart, want twee dagen later begon de ellende. Hans, die inmiddels al mijn stukken had gelezen, liet met een sms-kanonnade in één avond het berichtengeheugen van mijn mobiele telefoon volstromen:

18.22 Loor, eindewijf, maandagavond heb je me betoverd met je ogen. Nu ook met je pen. Hans


18.29 Loor, gisteren ging ik fietsen en fantaseerde ik dat je bij me achterop zat. Kom je een keer pannenkoeken eten?


20.13 Onze ontmoeting was niet zomaar. Er was een connectie en ik denk veel aan je. Hans


21.34 Ik denk veel aan je.


22.06 Laat je wat van je horen? Ik denk veel aan je en wil je uitnodigen. Hans


22.44 Laat maar zitten.


22.59 Gek, hè? Dat je geen man kan vinden. Blijf maar lekker zitten in die ivoren toren van je. Hans


00.21 Arrogant en onbetrouwbaar wijf. Met je flutstukjes. De groeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten