17.7.08

Voetbal is emotie, voetbal heeft diepgang, ik ben om

door Loor


Zo. Dat was het weer. De gekte is voorbij. Goddank. Overbetaald Oranje mag naar huis om het over twee jaar weer eens te proberen.
En we worden eindelijk verlost van de schreeuwerig oranje uitgedoste straten, etalages, advertenties, commercials en al het andere banaal en goedkoop ogende oranjespul. Met dank aan het team van Rusland, dat, onder aanvoering van mijn favoriete voetbalcoach Guus Hiddink, het mooiste en, jawel, intelligentste voetbal speelde dat ik ooit heb gezien.

Nou doe ik net alsof ik voetbal begrijp en er zelfs van geniet, maar niets is minder waar. Tot gisteravond dan. Voetbal kan wel degelijk mooi en spannend zijn. Esthetisch verantwoord zelfs. En daardoor begrijpelijk. Eindelijk! Want wat zagen de Russen er prachtig uit, met hun engelengezichten en dito haardracht. Het was onvergetelijk mooi: de niet te evenaren Russische discipline en het onverwoestbare uithoudingsvermogen, de verrassend overzichtelijke maar onvoorspelbare manier van spelen, de maagdelijk witte outfits, het aandoenlijk schamele aantal Russische fans (3000 tegenover 27.000 voor aap lopende Oranjeclowns), de hoop en vrees op het gezicht van Hiddink tijdens de wedstrijd en de vreugdetranen op de wangen van de Russen na de overwinning. En dan die namen: Pavlyuchenko (ja, vóóral Pavlyuchenko), Torbinskiy, Akinfeev, Zhirkov. Dit was geen voetbal, maar een hoogstaand en verfijnd literair schouwspel van Anton Pavlovitsj Tsjechov. Voetbal is emotie. Voetbal heeft diepgang. Ik ben om.

En na de zege van Rusland werd het letterlijk stil aan de overkant van mijn oppasvilla, waar de buren de hele dag bezig waren geweest met het voorbereiden van een groots opgezet voetbaltuinfeest. Het door hun fluks aan de muur gespijkerde plasmascherm van tien bij tien meter groot zou niet hebben misstaan op het EK-veld zelf. Want ja, achterin de tuin moest de kwartfinale natuurlijk ook goed zichtbaar zijn voor die ene, nog te imponeren buurman. Zo’n reusachtig en energievretend scherm is de natte droom van elke man en de nachtmerrie van elke vrouw, maar gisteravond had ik voor het in high definition aanschouwen van de Russische afgoden graag mijn ziel aan de duivel verkocht.

Na de wedstrijd deed het oranje afdruipspektakel aan de overkant mij nog lang en genietend voor het raam staan. Er werd door de paar overgebleven heren nog moedig rond de ingehuurde semiprofessionele biertap gehangen, overduidelijk niet in staat om nog een zinnig woord uit te brengen. Nou ja, er werd vast nog wat gemompeld over het schreeuwend dure plasmascherm (dat na het leegdrinken van de tap vast van ‘partijdigheid’ werd verdacht) en dat het heus geen onnozele impulsaankoop was geweest, zo met de Olympische Spelen in aantocht. Welnee.

Vandaag zie ik de oranje vlaggetjesslinger van de overburen nog dapper aan hun balkon wapperen. En ik vrees dat dit ook nog wel even gaat duren, en niet alleen bij deze gedesillusioneerde en vele euro’s armere Oranjefans. Hoop is nu eenmaal lastig om los te laten, ik weet het.

Dat de beste ploeg de finale mag halen. Voor mij is het EK nu pas begonnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen