29.9.08

Ben

door Loor


Het schijnt dat je de Ware gewoon tegenkomt in de supermarkt, als je er maar voor openstaat.
Nu gaan openstaan en supermarkten bij mij niet samen, dus de kans is klein dat ik daar het uiteindelijke geluk ga vinden. Maar toen ik laatst weer eens heel erg niet openstond bij de wijnafdeling van een welbekende zelfbedieningszaak, waar ik mij verdiepte in het etiket van een Cabernet, stond er uit het niks ineens iemand naast me.

Ik herkende hem meteen: het was Ben. Ben ken ik nog van heel vroeger. En over Ben had ik al gehoord dat hij sinds zijn scheiding ernstig zoekende is. Geen vrouw is veilig voor Ben, en dat zal de hele vrouwelijke bevolking van mijn dorp en omstreken weten ook. De meest erbarmelijke verhalen waren mij al ter ore gekomen. Ben is los. Ben is wanhopig.

Dus besloot ik me na zijn “Héééé, ken ik jou niet?!” zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Maar niet voordat hij uit me had geperst waar mijn huis zo ongeveer staat. En toen vertelde hij me dat hij na zijn scheiding zo leuk daar-en-daar is gaan wonen, in precies hetzelfde dorp als ik. En dat hij vóór die tijd zelfs bij mijn vader in de straat had gewoond, met zijn ex.

Dit hele gesprek duurde precies anderhalve minuut. En toen Ben mij vroeg of ik, net als hij, wel eens in Amsterdam uitga, vertelde ik hem dat ik net onderweg was naar een afspraak in die stad. Wat toevallig waar was. Ik begon langzaam achteruit te lopen, iets met een gesloten houding en negatieve lichaamstaal, maar Ben liep toch nog even mee.

Zonder de Cabernet verliet ik in rap tempo de winkel, een beteuterde Ben achterlatend.

Ik ging naar mijn afspraak in Amsterdam en dacht nooit meer na over Ben. Totdat ik een paar dagen later de voicemail van mijn vaste telefoon beluisterde. Ben had een paar dringende boodschappen achtergelaten. Nou was dat best knap van Ben, want hij had mijn nummer niet. En in het telefoonboek sta ik niet vermeld. Ben had dus moeite gedaan om mij te traceren.

Dat Bens brutaliteit geen grenzen kent, bleek uit het verhaal van mijn vader. Ene Ben X. had hem opgebeld. Ben had tegen de vrouw van mijn vader gezegd dat hij mijn nummer kwijt was. De sluwerd. Dus zij gaf hem in alle onschuld mijn privé-nummer. Kan gebeuren. Maar Ben belt nu om de dag.

Het wordt tijd voor een mannenstem op mijn voicemail. Een Loor-en-Pietje-Puk-zijn-er-niet-bericht. Zal je net zien dat de Ware belt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten