12.10.08

Feitjes

door Loor


Er wordt met grote regelmaat beweerd dat Israël de Palestijnse terreur aan zichzelf te wijten heeft, omdat het geen eind maakt aan de bezetting van de tijdens de Zesdaagse Oorlog (1967) op Egypte en Jordanië veroverde gebieden (de Gazastrook, de West-oever en Oost-Jeruzalem). Gebieden die Egypte, bij een overwinning op Israël, ook niet van plan was terug te geven aan de Palestijnen.

Waar de twijfelachtige criticasters van Israël een beetje Oost-Indisch blind voor lijken te zijn, is dat het tegen Joodse- en Israëlische doelen gericht Arabisch terrorisme niet pas ná 1967 begon, maar al in het begin van de twintigste eeuw. Zo werden in de zomer van 1929 door de Arabieren overal in het toenmalige mandaatgebied Palestina verschrikkelijke moordpartijen aangericht, waarbij ondermeer tientallen Joden in Hebron omkwamen. Ook in 1936 gaf de toenmalige leider van de Palestijnen, de Moefti van Jeruzalem (die enthousiast met de nazi’s collaboreerde), opdracht Joodse doelen aan te vallen en de Joodse economische sector in Palestina te boycotten.

Het met tweederde meerderheid aanvaarde delingsplan van de VN voor Palestina van 29 november 1947 werd door alle Arabische staten en de Palestijnse leiders afgewezen. Belangrijk om te weten is dat dit plan voorzag in een Joodse en Palestijns-Arabische staat.

De Palestijnen en de Arabische leiders meenden echter dat er geen plaats was voor een Joodse staat in het gebied, en de oorlog die zij op 14 mei 1948 tegen Israël begonnen diende geen ander doel dan de Joodse staat te vernietigen.

Nog een paar feitjes: Al Fatah, de beweging die de zionisten uit Palestina wilde verdrijven, werd opgericht in 1959. Dat is dus acht jaar voordat Israël de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook veroverde. Yasser Arafat was de eerste voorzitter van Al Fatah. Op 14 januari 1965 voerde de militaire afdeling van Al Fatah haar eerste aanval op een Israëlisch doel uit. Wederom ver vóór de ‘bezetting’.

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO werd in 1964 opgericht. Dit gebeurde door de Arabische Liga. Doel van deze beweging was de vernietiging van Israël. Het huidige Hamas en de Islamitische Jihad (Palestijnse fundamentalistische moslimorganisaties) zijn geheel niet geïnteresseerd in beëindiging van de bezetting door Israël; zij willen de haat in stand houden en hebben slechts de vernietiging van de Joodse staat voor ogen.

Er wordt geageerd tegen een land dat zijn grenzen en zijn burgers dient te beschermen tegen onophoudelijke aanslagen door zelfmoordterroristen en raketaanvallen. Er wordt geageerd tegen een muur die Israël effectief beschermt tegen aanslagen op burgers, waaronder in het verleden veel kinderen en vrouwen. Er wordt geageerd tegen het defensieve systeem dat Israël noodgedwongen moet hanteren. Een ijzersterk systeem, met het sterkste leger ter wereld.

Naar de muren elders in de wereld (in onder meer Egypte en Marokko) kraait geen haan.

Waarom heeft Israël eigenlijk geen recht op veilige en erkende grenzen? En waarom realiseert men zich niet, gezien de geschiedenis, dat met name het ‘democratisch gekozen’ Hamas helemaal niet geïnteresseerd is in een Palestijnse staat, maar dat het in heel Israël en ver daarbuiten een islamitische staat wil vestigen?

De democratische en welvarende staat Israël is de omliggende Arabische dictaturen een doorn in het intolerante oog, en een steeds groter wordende groep selectief verontwaardigden wil dat Israël buigt voor geweld en dat land wordt opgegeven in ruil voor vrede. Maar wie garandeert Israël vrede als het zich zonder spijkerhard vredesakkoord zal terugtrekken uit alle 'bezette' gebieden?

Terwijl we sinds 11 september 2001 wereldwijd het terrorisme tegen alles wat westers is afkeuren en bestrijden, wordt door zich superieur voelende en selectief verontwaardigde lieden van Israël verwacht dat het alle verdediging opgeeft en lijdzaam toeziet hoe het in zijn bestaansrecht wordt bedreigd. De situatie in en rond Israël is een belangrijk leermoment. Jammer dat dit moment stukslaat op de blinde vlek bij hen die weigeren het grotere geheel te zien; het geheel waarin onze vrijheden en veiligheid domweg op het spel staan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen