3.11.08

Rode sokken en veel water

door Loor


Alleen in echt bange tijden ben ik nog wel eens geneigd te luisteren naar vrienden die menen dat ik nodig een helderziende moet raadplegen. En naar Derek Ogilvie moet kijken. Of dubieuze bestsellers als de The Secret moet lezen.

Spiritualiteit en ‘er is meer tussen hemel en aarde’ is hot, en werkelijk iedereen die ik ken heeft wel ergens een bijzonder geloofwaardige koffiedikkijker in de rolodex staan. Nuchter en sceptisch als ik ben, zet ik dan ook stevig mijn hakken in het zand als ik weer eens een telefoonnummer van de zoveelste briljante geestenfluisteraar / wichelaar / telepaat / coach / leugenprofeet toegestopt krijg. Meestal, that is.

Hoe het dus zo kwam dat ik gisteravond toch bij een dame zat die mij de toekomst ging voorspellen aan de hand van een stapel tarotkaarten, doet er niet toe. De afspraak had ik op een impulsief moment en lang geleden gemaakt, en ik durfde deze niet af te zeggen omdat ik wel weer superstitieus genoeg ben om te geloven dat er dan een of andere astrale banvloek over me zal worden uitgesproken.

Tien spannend uitziende kaarten moest ik trekken, waarna de kaartlegster er razendsnel en uit de losse pols nog wat kaarten kriskras overheen stapelde. En ik dacht ze de door mij getrokken exemplaren stuk voor stuk zou bespreken, want Het Universum had mij toch niet voor niks aangestuurd juist díe tien te kiezen? Maar niets van dit alles. Ik hield mijn mond en probeerde me over te geven aan de gaven van deze verder lief uitziende vrouw, de allesverwoestende wierookdampen en de holistische pingelmuziek.

Nadat de kaarten - te snel - van tafel waren verdwenen, en ik nog steeds geen flauw idee had van de betekenis ervan, moest ik haar iets van mezelf geven. Met mijn ring in haar handen geklemd liet ze Het Hogere tot zich komen. Ze beschreef een relatief jong overleden man die inmiddels 'achter me was komen staan' - een man die ik totaal niet plaatsen kon, hoe hard ik ook mijn best deed. Dit lukte ook niet echt met de gezette oudere dame, die ons even later kwam 'vergezellen'. En dit zei ik ook eerlijk. En het viel me op dat het orakel me veel vragen stelde. Of ik wil verhuizen (klopt, maar dit kan toeval zijn) en of ik wel genoeg water drink. En of ik een vriendje heb en worstel met een jaloerse vrouw op mijn werk. En ik zei: Ja, nee, misschien en nee. Maar toen had ik alweer teveel informatie gegeven.

Het werd wel weer interessant toen ze zei dat de oudere dame, ter identificatie, begon over een ring met een blauwe steen. Ik schoot meteen in de ik-heb-wederom-geen-idee-modus, maar na diep graven herinnerde ik me ineens de ring die mijn moeder van mijn vader kreeg bij mijn geboorte. Een ring die was voorzien van een bleekblauwe saffier. Ha, eindelijk waar voor mijn geld.

Toch werd het vooral een sessie vol algemeenheden. Zo moet ik dus oppassen voor materiële mensen, jaloerse vrouwen en leren genieten van het Hier en Nu (hoezo een open deur?). En ik moet rode sokken dragen in mijn huis, zodat ik er beter kan aarden en niet steeds mijn heil zoek in goddelijke oppasvilla’s.
Nog geen dertig minuten later en dertig euro armer stond ik weer op straat. En ik was geen steek wijzer geworden en al helemaal niet onder de indruk, zoals degene die me had doorverwezen (ja, ook zij moest oppassen voor materiële lieden en flink aan de Spa Blauw).

Rode sokken en lekker veel water drinken, dan komt alles goed in huize Loor. Zou het leven echt zo simpel zijn?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten