29.3.09

Mad, bad and dangerous

door Loor


"Weet je wat een beetje jammer is, Loor? Je gedraagt je niet zoals je eruit ziet. Innerlijk en uiterlijk kloppen niet. Je bent eigenlijk heel lief."

Het waren woorden van die strekking – ooit uitgesproken door Ex. Geen idee wat hij aanvankelijk verwachtte, maar zijn smeekbedes om zo nu en dan wat gemener tegen hem te zijn vond ik reuze verwarrend en tegennatuurlijk. Toen nog wel. Waarbij opgemerkt dient te worden dat Ex ook niet bepaald het karakter heeft dat zijn voorkomen doet vermoeden: een gezette, vriendelijk uitziende lobbes met pretogen. Ik zeg: hoed u voor de gezette, vriendelijk uitziende lobbes. Met pretogen.

Ex was overigens niet de enige man die op het verkeerde been werd gezet door mijn donkere ogen en zware wenkbrauwen. Mannen gaan er op de een of andere bizarre manier vanuit dat ze ‘klapjes’ van me krijgen. Om vervolgens door mij in een hoek getrapt te worden en daar braaf te wachten tot ik weer tijd voor ze heb. Zoiets. Dat ik gewoon rekening met ze hou is voor sommigen ronduit teleurstellend.

Is dat wat mannen stiekem willen? Een narcistisch, dominant wijf? Ik ken ze wel, de veeleisende krengen die met de leukste kerels samenleven en ook nog drie kinderen van ze krijgen. Of ijskoud een huwelijk opbreken en het dan voor elkaar krijgen dat de kinderen uit het eerste huwelijk nog maar mondjesmaat worden toegelaten tot de nieuwe echtelijke sponde. Leuke kerels die inmiddels volledig ontmand zijn. En ik hoor ze wel eens fluisteren dat ze heimelijk verlangen naar een echt lief woord. Een goedkeurende aai over hun bol. Een lieve vrouw. Wat ooit spannend leek – de klapjes – keert zich nu tegen hen.

Om te krijgen en te behouden wat ik verlang moet ik dus voortdurend mad, bad and dangerous to know zijn, in plaats van als een cadeautjes uitdelende kruising tussen Roodkapje en Heidi rond te huppelen in een zelfbedachte maar-u-zag-er-helemaal-niet-uit-als-een-boze-wolf-alpenweide, die feitelijk een harde en cynische wereld is.

Gaat me niet lukken. Veel te vermoeiend. Bovendien val ik jammerlijk door de mand als ik al een poging waag. En NU minstens een UUR mijn rug masseren! brulde ik een keer experimenteel tegen een vriendje. Helemaal uit mijn rol, maar het moest er maar eens van komen.

Besprong de man mij in volle vaart? De gedroomde ├╝ber-Loor en ongetemde feeks? Welnee. Hij ging nog net niet huilen en kroop bij me op schoot voor een lang en diepgaand gesprek over faalangst en afwijzing. En toen was ik gewoon maar weer lief. En ik kwam niet te snel. Ik kwam helemaal niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten