23.3.09

Op herhaling

door Loor


Soms, heel soms, waag ik me eraan. In een onbezonnen, sterke bui. Genietend van het moment, het avontuur.
Vooral niet denkend aan de dag erna en de ontnuchterende realiteit die me met grote zekerheid om mijn oren zal komen slaan. Niet voor het eerst en nooit hard genoeg. Het was onvermijdelijk. Intens. Vrijblijvend. Moet kunnen. Maar toch, maar toch, maar toch… heeft iemand onbewust even mijn hart vastgehouden. Een kleinood dat breken kan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen