1.4.09

Two can play that game

door Loor


Het enige wapen tegen de verslavende afwijzingen van de steeds naar mij terugkerende Ex, is zelf tot een onaantastbare partij verworden. Als je maar lang genoeg achter de eeuwig onbereikbare aanjaagt, neem je ongemerkt zijn aantrekkelijk lijkende eigenschappen over.

De laatste keer dat de Ex mijn leven uitliep - zoals altijd zonder een woord, zonder uitleg, slechts met achterlating van door mijzelf in te vullen stippellijnen - gebeurde er niets met me. Ik liep niet diepbedroefd met hem mee tot de deur, maar begon zonder om te kijken zijn sporen uit te wissen. En voor een keer stoof hij niet weg, maar hield stil, de deur in zijn hand, zwijgend, van zijn stuk gebracht door dit nieuwe, woordeloze afscheidsritueel. Een ritueel dat ik niet veinsde, maar dat oprecht voelde. Het was klaar. Stuk. Morsdood. Over.

Maar 'over' dekte de lading niet meer. We hadden dringend een beter woord nodig voor 'over.'

Nieuwe onbereikbaren kruisen sindsdien mijn pad. Natuurlijk. Goede voornemens, oude gewoonten en zo. Maar mijn tot voor kort ernstig haperende wegloopspieren lijken me sinds het keerpunt met de Ex serieus te nemen. Loor kan weglopen. En wegblijven. En weerstand bieden aan de altijd weerkerende ongrijpbare stormen die op haar deur komen beuken. Two can play that game. Eindelijk.

1 opmerking:

  1. Persoonlijkheid breekt door het bindingshormoon.

    groeten, Ron

    BeantwoordenVerwijderen