30.5.09

Patronen

door Loor


Manisch depressieve mannen. Ze komen in allerlei verraderlijke verpakkingen voor en ze komen vooral vaak op mijn pad. Te vaak. Manisch depressieve mannen zien in mij namelijk een soort standvastige Jezusfiguur.

Wat klopt, want tot voor kort was ik bereid het leven te redden van iedere manisch depressieve drenkeling met de juiste dosis aantrekkelijke onbereikbaarheid. En die manisch depressieve drenkelingen willen op de een of andere manier graag een manisch depressieve relatie met mij, wat betekent dat ze me eerst heel hysterisch het hof maken om dan nog hysterischer weer afstand te nemen. Waarna de hele riedel opnieuw begint.

Gedurende de afstandperiode doe ik ontzettend mijn ding (lees: niet met manisch depressieve mannen bezig zijn). Dat vinden manisch depressieve mannen bijzonder onaangenaam. Zij manisch depressief, Loor ook manisch depressief. En anders moet ze toch mi-ni-maal 24/7 beschikbaar zijn voor hun oeverloze manisch depressieve monologen waarvoor ze haar nu ook midden in de nacht wakker bellen.

Zoals de afgelopen nacht. Om 1:15 uur om precies te zijn. Godgloeiende.

De manische beller in kwestie heb ik weggedrukt. Ik had geen zin in zijn licht beschonken ‘Zgadje! Zodeju! Wad mizz ik je. Z-z-zal ik gezellig naazzt je komen liggen?’

Maar ja, toen deed ik alsnog geen oog meer dicht en nu ben ik inderdaad licht depressief wegens een stevig doorwaakte nacht en de altijd evenwichtige Julius die vanmorgen bij het krieken (goed woord) van de dag uitgelaten moest worden.

Bellen manisch depressieve mannen de volgende dag op om hun excuses aan te bieden voor dat manische telefoontje op een totaal depressief tijdstip? Welnee. Stel je voor dat ze even uit het ik-tijdperk moeten stappen… veel te vermoeiend. Waarschijnlijk hebben ze alweer een volgende crisis die met een ander te beklagen slachtoffer moet worden gedeeld.

Over een paar dagen volgt ongetwijfeld een achteloos ‘Hee-Loor-*zucht*-ja-met-mij-ik-val-maar-meteen-met-de-deur-in-huis-want-ach-en-wee-ik-heb-het-alweer-zo-zwaar-en-kreun-en-steun-en-yada-yada-yada…’

Nou kijk, en dáár heb ik zowaar geen geduld meer voor. Voor dat dodelijk saaie en voorspelbare patroon dat ooit heel spannend leek.

Al met al een verdomd goed teken inzake mijn eigen patronen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten