16.6.09

Julius (2)

door Loor


Ik transformeerde tot zo'n willoze hondenbezitter met een sneu alibi.

Every breath you take
Every move you make
Every bond you break
Every step you take
I'll be watching you...

Vandaag nam ik afscheid van mijn nieuwe beste vriend. Met de slechtste adem ooit. Ik voelde zowaar tranen opkomen toen ik hem achter de ruit van de tuindeur op zijn achterpootjes zag staan, terwijl ik mijn koffer en laptop in de auto zette. Ik liep nog zeker vijf keer terug om ook mijn neus tegen het raam te drukken en hoopte maar dat hij begreep dat ik hem niet voor altijd verliet. Bovendien was het enige echte vrouwtje al in aantocht. Het vrouwtje dat zo flauw was om niet nog minstens zes weken in mooi Sicilië te blijven. Maar wie Julius kent, begrijpt dat.

Twee weken lang heeft Julius me niet uit het oog verloren. Geen seconde. 24/7 onvoorwaardelijke vriendschap en gehoorzaamheid hebben mij tot volledige overgave gedwongen. Ik was kansloos, ondanks hevig verzet, en transformeerde tijdelijk tot zo'n willoze hondenbezitter die altijd met een sneu alibi vroegtijdig feestjes en partijen moet verlaten: ‘Zeg, ik moet er nu écht vandoor, anders zit de hond zo lang alleen!’

O, wat verachtte ik dat slaafse volk toch. Maar inmiddels kan het op mijn grenzeloze begrip rekenen. Zo gaan die dingen soms.

Die Julius... Hij had mijn soft spot in een nanoseconde gevonden: korte pootjes en puppy-eyes. Een dodelijk charmante combi.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen