4.7.09

Hypochonder

door Loor


Omdat ik al een paar maanden een plekje op mijn rug heb zitten dat maar niet uit zichzelf verdwijnt, vind ik dat het tijd wordt om het aan het deskundige oog van mijn dermatoloog bloot te stellen. Nou had de huisarts laatst wel gezegd dat het er helemaal niet verdacht uitziet, maar ik ben nogal van de second opinion.

Natuurlijk waren de woorden van de huisarts licht geruststellend, maar dat plekje blijft maar zeuren. En dan heeft een beetje hypochonder als ik zichzelf al snel terminaal verklaard. Vooral als ze tijdens bange nachtelijke uren het woord huidkanker googelt en vervolgens belandt in de wereld van melanomen, basaalcelcarcinomen en plaveiselcelcarcinomen. De stap naar de website met zeer aanvaardbare pruiken is dan heel snel gemaakt. Want dat door haarzelf gediagnosticeerde wat-dan-ook-carcinoom op haar rug zou in het ergste geval wel eens een chemokuurtje kunnen opleveren. Moet ze gewoon rekening mee houden, na al dat disproportionele zonnebaden van de afgelopen veertig jaar.

Tijd dus voor een verlossend woord, hoe griezelig ook. Met knikkende knieën loop ik de spreekkamer van de dermatoloog binnen. “Hoe lang zit dat plekje er al?” vraagt hij geroutineerd. “Een paar maanden? Het ziet er onschuldig uit, maar ik snij het wel even weg. Dan kunnen we het voor alle zekerheid opsturen voor onderzoek. Nee, nee, rustig nou, het is écht onschuldig. Over tien dagen mag de hechting eruit en als je niets meer van me hoort, is er dus niets aan de hand.”

Right. Waarom ben ik nu toch wat van slag? Is hij wel helemaal eerlijk tegen me? Na nog een kruisverhoor en smijten met allerhande carcinomen mijnerzijds om me op de valreep te positioneren als intelligente, mondige en niet voor één gat te vangen patiënt, wuift hij mij opgewekt zijn kamer uit. “Natuurlijk ben ik eerlijk, Loor. Ik heb die dame vóór jou meteen verteld dat ze een melanoom heeft. Prettig weekend.” “Ja dokter, dat zal best, maar u gaat het zaakje wel opsturen. En ik ben ondertussen al vijf dagen mijn stem kwijt. Dat is toch ook niet normaal? Zou er toch niet een verband kunnen zijn?”

Altijd uitgaan van het ergste. Heel hypochonderachtig. Is het wijsheid of bezwering? Mijn leven heb ik inmiddels gebeterd. Met een fles antizonnebrand met ingewikkelde breedspectrum- en anti-aanbakzonnefiltersysteem. Nu nog iemand vinden die deze zomer mijn rug – het stiefkind van mijn lichaam – grondig en consequent in wil smeren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen