26.7.09

Lusten, lasten (2)

door Loor


Natuurlijk was het een heel leuk feestje, daar in de kinderrijke tuin van mijn jongste zus J. En nee, het viel niet mee mijn glas prosecco en de risotto met gamba’s onaangeroerd achter te laten, omdat ik als de sodemieter met mijn Amerikaanse zus en neefje B. naar de EHBO moest scheuren.

B. (11 jaar) had tijdens een potje ‘vijfhonderdduizend keer met zijn allen rond het huis rennen’ zijn arm opengehaald aan iets nogal puntigs. En die opengescheurde arm liet hij toen hard huilend aan ons allemaal zien, waardoor er even extra veel risotto voor mij dreigde over te blijven. Maar ik had nog niets substantieels gedronken, dus mocht ik voor ambulance spelen. Damn.

Op de Eerste Hulp was het dringen geblazen, want zaterdagavond. Volgens B. zagen de wachtende patiënten vóór ons er helemaal niet zo urgent uit als wij. Dat vonden die patiënten vast ook van ons. En vooral van mij, in mijn zwarte feestjurk met onbedoeld laag decolleté.

Het wachten viel mee. De prikken en hechtingen die neefje B. stonden te wachten, niet. Maar dat zag ik al niet meer, want de dienstdoende arts die op ons af kwam stappen gaf ineens een heel andere wending aan onze verloren gewaande avond. Nou ja, aan mijn verloren gewaande avond. En aan die van hem. Hij werd namelijk blij van mijn jurk. En ik van zijn woeste haar. Maar ook van zijn nerdie-bril, die het goddelijke geheel wat af moest zwakken. Wat niet echt lukte.

B. kermde hartverscheurend, smeekte om lachgas en genade. Het was vreselijk. Ik, de altijd smetvrezende tante Loor, bleef heel schijnheilig bij het Spartaans verdoven en het hechten van de wond staan. Alsof zoiets weerzinwekkends me helemaal niets deed. Alsof ik niet veel liever in de wachtkamer was gebleven met een kop thee en de Leesmap. Lusten, lasten, weet u nog?

Amerikaans neefje B. mag nooit weten dat het hele dichtnaaiproces van zijn arm door dokter Woestknap II me niet lang genoeg kon duren. Of dat ik mijn opgestoken haar losgooide, terwijl ik bemoedigend in zijn bevende handje bleef knijpen. Dat ik het onaangename ontzettend met het gezellige zat te verenigen. En dat die glimlach op mijn gezicht, toen ik B. later thuis afleverde, helemaal niets te maken had met de toch best wel goede afloop, maar met het vooruitzicht dat we volgende week maandag weer terug mogen komen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten