18.7.09

Lusten, lasten

door Loor


De kinderen van mijn twee zussen – zes in totaal – zijn toch wel de liefste kinderen van de wereld. Dat ze overduidelijk mijn DNA hebben, helpt natuurlijk ook. Maar dat ze zich oeverloos laten knuffelen door hun tante Loor, terwijl de helft van hen zo’n beetje de puberteit met bijbehorende rot-ff-ontzettend-op-ik-heb-een-crisis-en-waarom-leef-ik-eigenlijk? houding hebben bereikt, maakt ze tot heiligen.

Want ik zie heus wel dat ze iedere poging tot een liefkozende aanraking het liefst van zich afslaan als een lastig insect, waarbij het dramatisch rollen der ogen niet mag ontbreken. Net als levensmoe gezucht en veel ge-whatever. Maar ik, Loor (a.k.a. auntie weirdo), mag ze twee keer per dag omarmen. Omdat we door het gecomprimeerde verblijf van mijn Amerikaanse zus en neven nou eenmaal 30 dagen tot elkaar veroordeeld zijn, en zij nu al heel eigenwijs beseffen dat ik de overige 335 dagen als ernstig armoedig ervaar, qua grensoverschrijdende herrie, ontplofte huiskamers en om de twee uur bijvoederen met kroketten en bitterballen (die zij weer 335 dagen per jaar moeten missen in de VS).

Ik vind hun puberteitscrisis prachtig – iets met herkenning (die van mijzelf ligt tenslotte toch niet zo ver achter me…?) – en lig voortdurend in een deuk om hun grensverleggende rebellie. Maar ik hoef die rebellie dan ook niet dag in dag uit in goede banen zien te leiden.

Mijn overuren draaiende lachspieren zien mijn zussen als een aanmoediging voor het tuig om hun ‘verzet’ naar een hoger plan te tillen, maar ik zie het juist als een gezonde benadering.

Je kunt natuurlijk een bijzonder dreigende preek houden als je kids op de achterbank van de auto onacceptabele decibellen produceren (Amerikaanse zus: “One more time and I throw you OUT of this car and you WALK all the way to opa’s, UNDERSTAND?!!!”) en elkaar tot op het bot vernederen (puberende Amerikaanse neef tegen broertje: “YOU! You mean LESS to me than this empty, stinking bag of potatoe chips, you stinking DORK!), of je lacht ze vierkant uit. Die kinderen nemen zichzelf al zo serieus… Lucht!

Nou ja, dit heb ik zelf bedacht, want wat weet ik in godsnaam van opvoeding?

Maar het maakt ook niet uit. Ik ben in mijn positie geheel gerechtigd de lusten te nemen en de lasten voor mijn zussen te laten. Zoals nu… Het leven is vandaag namelijk weer eens helemaal niet gek, zo met mijn laptop bij de open haard van mijn door regenbuien omgeven oppasvilla.

Ik denk wel aan ze, hoor, aan mijn zussen die gisteren met het zeskoppige spul voor een paar dagen naar een storm- en regenachtige camping in de Ardennen zijn vertrokken. De hele tijd. Echt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen