24.7.09

Naakt

door Loor


Ik zag haar op het strand. Laatst, toen het nog een soort van zomer was. En ik was verbaasd haar te zien in haar sportieve bikini met degelijke omslagdoek. Want waren haar ouders niet van die diehard naaktlopers, die bij elke zonnestraal hyperspontaan alle kledingstukken van zich afwierpen en haar jaar in jaar uit van naaktstrand naar nudistencamping sleepten? Ja, van die hele 'vrije' mensen waren het, die ons altijd het gevoel gaven dat wij niet helemaal goed bezig waren.

Alles deden ze samen, zij en haar ouders. En alles deden ze vooral bloot, daar op die nudistencamping, waar paps en mams steeds meer kennissen naartoe wisten te lokken. Kennissen die de dochter de rest van het jaar in decente kleding zag, maar die op die camping tergend naakt voor haar stonden. En dartelden. En sprongen. En bukten. Meestal wijdbeens.

Ze geloofde er geen ruk van, verklapte ze. Ze zag in het per se naakt willen zijn van al die mensen een poging om andere, niet af te schudden onvrijheden te compenseren. Een keurslijf bestaat nou eenmaal niet uit materie, maar zit in je kop. Hoe vaak je ook naakt hopsend door het leven gaat.

Het naaktlopen ervoer zij als een must, een star punt op de to do list van het leven van haar ouders. Ze had er helemaal geen zin meer in, in hun naaktheid. Of die van hun vrienden, met hun kleurloze schaamhaar, lubbertieten en hangend scrotum. Genoeg was genoeg. Maar dat was mooi niet bespreekbaar, daarin werd ze mooi niet vrij gelaten.

Kijk, en dat geeft te denken. Naaktlopers zijn helemaal niet zo vrij, zei ze, maar soms zelfs zendelingen met een missie. Rigide geesten die niet meer van ophouden weten.

Ze moest wachten tot ze achttien was. Toen mocht ze zelf haar vakanties in gaan vullen. Het zou nooit meer een camping van wat voor aard dan ook worden. Ze kocht de hipste bikini’s, badpakken en pareo’s. En voelde zich nog nooit zo vrij.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten