25.8.09

Traditie

door Loor


Gewoon met een paar strak ingepakte koffers richting luchthaven en het grondpersoneel aldaar zijn werk laten doen is geen optie voor mijn Amerikaanse zus. Omstandig en met veel kabaal Nederland verlaten echter een niet meer weg te denken traditie.

Volgens mij doet ze het expres. Ieder jaar weer. Opdat we haar niet al te zeer zullen missen en zelfs een beetje opgelucht zijn. Het werkt niet echt, maar het is best wel een erg lief gebaar.

Het Jaarlijkse Vertrek dus. Strak ingepakte koffers (twee per persoon) en veel trendy souvenirs, die bij voorkeur groot, onhandzaam en niet zomaar te verpakken zijn. Of überhaupt vervoerbaar naar Schiphol. Vraag maar aan wegbrengopa.

Nee, die retro offwhite opengewerkte bamboe hangstoel van Sissy Boy Homeland voor op de veranda paste gisterochtend helemaal niet op de achterbank van opa's jagersgroene Rover, zoals Amerikaanse zus hem had bezworen. En de tweede stoel was dan wel netjes klaargezet in het Schiphol-filiaal van Sissy Boy, maar helegaar niet ingepakt, zoals een dag eerder dui-de-lijk met zus was afgesproken.

Ach ja, het was allemaal ook al veel te gladjes verlopen bij het inleveren van de huurauto, waardoor het traditionele 'Schipholmedewerkers op de valreep het vel over de oren trekken' door mijn zus dit jaar jammerlijk dreigde te mislukken.

Een gelukkig toeval zorgde ervoor dat een van de oliedomme verkoopstertjes tegen zus begon te kakelen dat ze blij mocht zijn dat ze in 't geheel nog een tweede hippe offwhite opengewerkte bamboe hangstoel had weten te vinden, zo kort voor haar vertrek. Nou ja, en dat ze geen passend pakpapier had. Dus ja. Drie keer jammer dan.

Blij? BLIJ?! Hahaaaa! Hek, dam, traditie.

Amerikaanse zus hield in opperste gelukzaligheid een luid en streng betoog over de nog altijd waardeloze service en mentaliteit van de suffe Nederlandse middenstand. Mag het een onsje méér zijn! En of de dames wel beseften dat zij – zus van – de afgelopen maand toch maar mooi de Nederlandse economie draaiende had gehouden, zo helemaal in haar eentje.

En dat was nog waar ook.

Wegbrengopa wilde, zoals ieder jaar, ter plekke door de grond zakken. En hoe meer hij zus middels het hevig rollen der ogen tot kalmte probeerde te manen, hoe vastbeslotener ze was om haar punt te maken.

Het punt werd niet gemaakt. Maar ze had wel gelijk.

Twee hippe offwhite opengewerkte bamboe hangstoelen voor op de veranda rolden uiteindelijk ingepakt en wel (maar niet door de onwillige gansjes van het zwaar overgewaardeerde Sissy Boy Homeland) over de band bij de incheckbalie. Operatie geslaagd, minstens één patiënt overleden.

En zoals ieder jaar keek wegbrengopa bij de paspoortcontrole nog zeker drie keer over zijn schouder om met grote zekerheid vast te stellen dat zus in godsnaam wel richting de gate liep, en niet stiekem weer terug. Je weet tenslotte maar nooit.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten