20.9.09

Vet cool

door Loor


Terwijl mams en paps opgekrast waren naar een feestje voor we-doen-écht-nog-mee-hoor-veertigers en de jongste twee al in bed lagen, hadden nichtje E. en ik de avond voor onszelf.

Met de laptop op haar schoot, stoer schakelend van haar Hyves-pagina met 161 vrienden naar een onbegrijpelijk puntenspelletje en heel veel Youtube video’s van aan mij volslagen onbekende popsterren, gaf ze mij een hoogstpersoonlijke rondleiding in de wereld van vet cool.

Ik knikte dapper en deed net of de eenheidsworstachtige muziek van de ultrajonge popsterretjes me mateloos bekoorde en een feest van herkenning was, maar wat kan een mens zich ineens oud voelen.

Slinks probeerde ik wat oude clips van Echte Sterren uit míjn tienerjaren op haar uit: Sugarhill Gang, Boney M., Sheila and the Black Devotion, Chic. Ze lag in een deuk om de beelden van toen, maar haar mooie hoofd deinde mooi wel goedkeurend mee met de muziek die mij, haar moeder en Amerikaanse zus in die jaren ook bij elkaar op de bank deed kruipen, voor een avondje Toppop.

Wat hadden we het weer godallejezus gezellig, nichtje E. en ik. Twee internetverslaafden en het rijk alleen. Damn.

Nadat we ongeveer iedereen gegoogled hadden die er te googelen viel - stomme familie, stomme schoolvriendinnetjes, al mijn stomme exen, de stomme exen van al mijn stomme exen én SpongeBob - hebben we nog oeverloos naar Hans Teeuwen en baby Terrence gekeken, wat nogal veel lachkramp veroorzaakte.

Ze is al zo groot. Balancerend op de grens van onbezorgd, spelend kind naar de puberteit met bijbehorende hormonenstorm. Hyves en Spongebob.nl in haar favorieten. I rest my case.

Bedtijd was het natuurlijk allang geweest. Het werd iets met veel tegenzin en ge-ja-maar en toen toch maar alleen naar boven. Nog helemaal uitgelaten en net als ik voor altijd hopeloos verliefd op Hans Teeuwen. Ook weer mijn schuld.

Een uur later. Warrig haar, kleine oogjes, haar zachte stem: 'Tante Loor, ik kan helemaal niet slapen.' En tante Loor volgde haar meteen, als een willoze amoebe.

Mijn voorstel om mijn eeuwige Itsy Bitsy Spider slaapliedje voor haar te zingen of haar voor te lezen werd resoluut van de hand gewezen. Niet vet. Niet cool. Maar ik moest wel bij haar blijven. Op de rand van haar bed. Mijn vingers die met haar krullen speelden. Een paar minuten later sliep ze. De eeuwig slapeloze die een ander in no time onder zeil weet te brengen... het toppunt van geluk.

Ik fluisterde nog in haar oor dat ik al elf jaar hoop dat ze voor mijn deur te vondeling wordt gelegd. Zodat we er samen vandoor kunnen. Voor altijd. Om veel meer van dit soort momenten van opperste gelukzaligheid te beleven.

Godzijdank hoorde ze dat niet meer. Tante Loor is nog steeds vet. En cool.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten