10.1.10

Krachtmeting

door Loor


Luid sprekend en druk gebarend kwam ze de hippe bar binnenlopen, ervoor zorgend dat iedereen haar goed van alle kanten kon bekijken. Ze kronkelde zich letterlijk uit haar strakke jasje en pronkte schaamteloos met haar decolleté door haar borsten opzichtig naar voren te duwen.
Ze keek daarbij de aanwezige heren diep in de ogen en smeet haar haren van links naar rechts. Ze had lange benen en nog langere armen, pluizig ik-kom-net-uit-mijn-bed haar, volle lippen en een dodelijke attitude. Type niet opgemaakt maar overduidelijk twee uur voor de spiegel gestaan. Type huppeldepup-next-topmodel. Uweetwel. En ze ging uitgerekend naast mij en vriendin M. staan.

We wilden helemaal niet kijken, voerden net een goed gesprek, maar het wicht deed er alles aan om onze onverdeelde aandacht te krijgen. Het luide spreken, het gezwiep met heur haar, het gemaai met die sprieterig lange Bokito-armen, het gewrijf met haar borsten en buik tegen de bar, haar uitdagende blik die de onze zocht… het was door dit alles schier (goed woord) onmogelijk om niet tot ongegeneerd staren over te gaan. Staren dat meteen genadeloos werd afgestraft. “Ja, dát krijg je nou als je zelf niet zo mooi bent!” kirde ze op scheepstoeterniveau in het oor van haar schimmige vriendje.

En daar zaten we dan, vriendin M. en ik. Totaal verbouwereerd. Het meiske was hooguit 23, ze had de strijd allang gewonnen. Sheesh!

Moest ik haar dat vertellen? Dat ze met een volstrekt onnodige krachtmeting bezig was? Maar daar begon ze alweer met haar haren te gooien en met haar lichaam de bar te bevredigen. En ze bleef ons nog altijd uitdagend aankijken. Vriendin M. moest haar best doen de pluizige bos niet steeds vol in het gezicht te krijgen en maakte daar uiteindelijk een opmerking over. Nou ja, en toen was het hek natuurlijk van de dam. Vriendin M., zelf gezegend met benijdenswaardig glanzend blonde lokken, kreeg de volle laag. “Ja, dát krijg je nou als je zelf geen mooi haar hebt!” krijste het verbaal weinig creatieve kind. “Dames, dames…” probeerde haar fletse vriendje nog, maar ze snoerde hem de mond met een overdreven kus, wierp een laatste blik naar ons en draaide zich toen om. Voorgoed. Triomfantelijk. Bevredigd. Rustiger.

Vriendin M. en ik hadden die dag ongewild deelgenomen aan een spel dat het zelfverklaarde model ongetwijfeld dagelijks speelt. Een spel waarvan niemand de spelregels kent. Alleen zij. We hadden het kansloos verloren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten