28.10.10

Moederschoot tot Ground Zero

door Loor


Het zal geen toeval zijn dat ik binnen één week twee keer word geconfronteerd met discussie over abortus en miskramen.
In eerste instantie heeft de (innerlijke) discussie te maken met eigen 'oud zeer', voortkomend uit een recentelijk kort gesprek met de man die mij twee jaar geleden blij zwanger maakte, zich daarna bedacht, het vaderschap in het algemeen en mij in het bijzonder resoluut afwees, me niet tegenhield toen ik ten einde raad maar overtuigd een abortus plande, me als 'milder alternatief' (moehaha) voorstelde het kind na de geboorte af te staan voor adoptie, en uit mijn leven verdween toen ik door, nou ja, laten we het in dit licht maar 'Gods hand' noemen, uiteindelijk een miskraam kreeg. De mededeling was dat hij opnieuw verliefd is en daarbij, toen het ter sprake kwam, in bedekte termen niet uitsloot dat het vaderschap er toch nog wel eens in zou kunnen zitten voor hem. Mijn reactie op dat laatste laat ik liever onvermeld.

En dan is er de commotie rond de schandalige open brief van het Katholiek Nieuwsblad aan Jeanine Hennis-Plasschaert (VVD), waarin een beroep op haar wordt gedaan zich als politicus in te zetten tégen abortus, omdat zij, na meerdere miskramen te hebben gekregen, als geen ander zou moeten beseffen dat abortus een onacceptabele, misdadige en 'walgelijke' ingreep is. De brief wordt besloten met de volgende opmerking:

'U bent dan wel nooit moeder geworden, maar u heeft als Kamerlid nu wel de mogelijkheid tienduizenden kinderen op de wereld te laten komen. Dat zou een hele mooie troost voor u kunnen zijn. Handvatten om niet meer #benboos te zijn.'

Hennis heeft de mogelijkheid tienduizenden kinderen op de wereld te laten komen? O, de gruwelijke gotspe, de stuitende domheid en hypocrisie van deze opportunistische gelovige, die het hier waagt Hennis' ervaring op infantiele wijze te psychologiseren. Wat heeft haar tragische verlies te maken met de 30.000 ongewenste zwangerschappen die per jaar worden afgebroken, en niet zonder reden? Wat brengt het haar als zij, denkend aan haar miskramen, zich hard zou maken voor de geboorte van duizenden baby’s die grootgebracht dreigen te worden door onbekwame meisjes en vrouwen zonder enig benul van opvoeding? Of door meisjes en vrouwen die het moederschap simpelweg niet omarmen, en die het ongeboren kind een mogelijk moeizame jeugd willen besparen? Zou dit Hennis daadwerkelijk troosten en steun brengen in haar besef dat voor haar het moederschap wellicht, maar ik hoop van niet, buiten bereik blijft? Op wat voor hysterisch roze wolk drijven mensen als die zich zaken zo kinderlijk eenvoudig voorstellen?

Een miskraam krijgen is ingrijpend, weet ik dus uit ervaring. Maar als ik die miskraam niet had gekregen, had ik het kind evengoed weg laten halen. Omdat ik een levenslange binding met de verwekker en zijn grillige aard beslist niet zag zitten. Daarnaast ambieerde ik het allerminst om op mijn veertigste een alleenstaande moeder te worden. Hij het recht zich te onttrekken aan het vaderschap, ik het recht mijn toekomst vrij te houden.

Het werd geen spontane miskraam, waardoor ik na weken van afwachten alsnog een abortus moest ondergaan. The whole shebang. Opluchting ging daarna hand in hand met verdriet. Verdriet ging hand in hand met dankbaarheid. Voor het feit dat ik in deze tijd zelf heb mogen en kunnen beslissen over wat mij het verstandigste leek. Zonder breinaalden en illegale toverdokters, en zonder stoffige zedenprekers die menen te weten wat goed is voor een ander.

Het Katholiek Nieuwsblad deed met de open brief een ronduit misselijk beroep op Hennis, poogde haar met de rug tegen de muur te zetten en maakte misbruik van de kennis over haar miskramen. Ondertussen blijft de hoofdredacteur van het blad de publiciteit zoeken, daar waar ze zedig zou moeten zwijgen. Een fanatieke religieuze die strijdt tegen de door God bedoelde voortschrijdende medische wetenschap. Geen excuses richting Hennis, maar fundamentalistische zendingsdrang waarvan we de komende tijd nog veelvuldig getuige zullen zijn. Dit alles onder het mom van liefde, goede bedoelingen en nog zo wat zaken. Beschaving en compassie horen daar alvast niet bij.

2 opmerkingen:

  1. Gezien de laatste berichten over het proces tegen mengele-kloon Kermit Gosnell en zijn inspirator de duivels-rat/miljonair/slachter Martin Haskell in de US,
    toch maar weer even een reaktie op bovenstaand voortreffelijk pleidooi tegen de associatie van abortus en religie.

    Op zelf-verminking staan net zomin straffen als op sabotage van de eigen voortplantings-mechanismen,
    vandaar dat mannen overal, sinds de bijbelse Onan, hun zaadlozing kunnen verspillen. Zonder dat daar één wetgever of -handhaver om maalt.

    Hoe anders is dat met vrouwen, van wie het leven-geven als doodnormaal en zonder enige status of verdienste wordt beschouwd, maar de weigering daartoe, als de conceptie afgedwongen/crimineel geforceerd of anderszins tegen haar integriteit gericht is, meteen tot halsmisdaad wordt verklaard.

    Abortus-wetgeving is dan ook: het excuus van mannen, om vrouwen het monopolie over leven of dood, juridische existentie of niet, van hun nageslacht te ontnemen.

    Een juiste conclusie uit het feit, dat leven-geven bij vrouwen niet bijzonder strafwettelijk wordt gehonoreerd, zou moeten zijn, dat de rol van de vrouw t.o.v. dit leven 9 maanden lang een bijzondere is:
    namelijk, het is een rudimentair leven-dat-deel-uitmaakt-van-het-hare. Daarvan niet te scheiden is zonder gewelddadigheid, hetgeen dus amputatie zou betekenen.
    Medische Amputatie is echter een daad, die oa. de zogenaamde esthetische chirurgie tot haar prestaties en kundigheden rekent.

    Net zo, als het sperma anatomisch een deel van het organisme van de man is.

    Abortus kan dus nimmer moord zijn in deontologische betekenis, het is eerder zelf-verminking van het voortplantings-proces, een daad aan het eigen leven gepleegd, dus.
    Iedereen die anders schreeuwt, heeft hidden agenda's. Bijvoorbeeld godsdienstigheid.

    En wat doen mannen als Gosnell en Haskell, nadat zij zich het monopolie van de vrouw door een zootje wetteksten hebben toegeëigend ? Zij tonen - tegen miljonairs-salaris - dezelfde wreedheid tegenover het leven als verkrachters en serie-moordenaars.
    Dàt is wat een harteloze "door God bedoelde voortschrijdende medische wetenschap" inmiddels in de US omarmt als "partial birth abortion" : een zogenoemd 'medische ingreep' met als doel: "fetal demise" oftewel het "teloorgaan van een foetus".

    Niks godsdienstigs bij die doelstelling - slechts koude, harteloze want elke vorm van ouder-kind-binding ontkennende, slachters-praktijk. De enige problematiek waar de medische abortus-wetenschapper zich mee bezighoudt, is: hoe krijg ik zo snel mogelijk een ontstaand mensenlichaam van verschillend formaat en hardheid door één en dezelfde kleine lichaams-opening naar buiten en al niet meer levend, vóórdat ze (die foetus) helemáál buiten is ?
    Want anders kan ik worden vervolgd voor moord. En dus kill ik het, wanneer het enkel met het 24 of méér weken oude hoofdje nog vast hangt in het geboortekanaal. Daartoe trek ik het er half uit, en steek dan een chirurgische schaar door de nek, verwijd de wond tot mijn afzuigbuis erin past, en zuig het hoofdje dan leeg, zodat het door de door mij kunstmatig verwijdde uterus-mond past.
    Weinig godsdienst bij dit soort overwegingen.
    Meer het soort tuiniers-zorg, van: welke bloempot past het beste bij deze plant.

    Dàt zijn chirurgen - dezelfden, die ook de bedenkers waren van bevallen op de baar-brancard met dij-steunen, op grond van "hoe IK, obstetrist, er het makkelijkst bijkan".

    Mannen dus - die het allemaal het beste weten, als het op zaken van de natuur en gezondheid aankomt. En daarvoor desnoods wel even hogepriester over het leven van een vrouw willen spelen, in naam van Jezus, de Bijbel en de hele rattaplan.
    Vrouwen zijn daarbij eigenlijk een soort bij-verschijnsel van de schepping.
    Wel noodzakelijk hoor, stel je voor dat je als heer-der-schepping óók nog zou moeten baren !

    BeantwoordenVerwijderen
  2. 17 jaar geleden...gedachten...

    even stil van,
    Ron

    BeantwoordenVerwijderen