11.3.11

Overgave

door Loor


Wat kan ik, overmand door het moment, schrijven over wat mij vandaag te beurt valt, zonder in de gruwelijkste clichés te vervallen?
Ieder woord dat ik neerschrijf zal er afbreuk aan doen, de magie en intensiteit doorbreken. Het is iets van de ziel. En van de triomf. Van het onverklaarbare inzicht dat hem mijn kant op stuurde. Van er niet zijn, tenzij samen. Slechts gepast zwijgen is toegestaan bij de schoonheid van het verlangen naar stilte dat ons voorzichtig bindt. Sinds een alleszeggende omhelzing. Sinds het onverwachte. Sinds. Is hij, voor nu, en in een vrolijk geheim, de wind onder mijn vleugels.

1 opmerking: