16.5.11

Verder en verder

door Loor


Het gevaar van verliefd zijn en over die liefde schrijven is dat dit in mijn geval kan leiden tot een soort lyrische hagiografie van degene die zomaar even wat muren definitief omver kwam duwen. Muren waarachter hij mij aantrof zoals ik wil zijn: onbeschermd maar krachtiger dan ooit.
Nu ze omver zijn gehaald blijkt het schijnbaar onveranderlijke veranderlijk te zijn en dat wat veranderlijk is vertrouwd, veilig, en, ja, onveranderlijk. Een sensatie die ik in zinnen om wil zetten. Zinnen over de zin in nu, morgen en daarna en nog verder en verder. Over de tijd die kruipt, dan weer voortraast, soms niet te vinden is. Regelmatige onregelmatigheid die de aarde onder mijn voeten licht doet schudden. Dat doe ik dan maar. Ik schrijf ze op, niet wetend waar te beginnen en hoe te eindigen – wat op zijn minst veelzeggend is –, tot nu toe resulterend in mistige flarden, een gefragmenteerde ode aan wat niet maar heel even duurt. Grote kans dat niemand er iets van snapt. Maar dat doen wij wel. Wij. Tegen de rest van de wereld. Zo mooi.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten