7.10.11

NSO

door Loor


Heeft u wel eens gehoord van de NSO? Ja? Nou, ik niet. Nu ja, tot een paar dagen geleden, toen iemand ineens een omslachtige verhandeling tegen me begon te houden over de ellenlange wachtlijsten bij de Na-Schoolse-Opvang. Aha!

Dat ik als kinderloze langslaper niet op de hoogte ben van alle hedendaagse afkortingen van belastingaftrekbare parkeerplaatsen voor schoolgaande kids, was volgens die iemand best begrijpelijk, maar het kwartje had wel wat eerder kunnen vallen. Vlakbij mijn oppasvilla van dit moment ligt namelijk een school met serieuze NSO-voorziening, die de hele zomervakantie was geopend voor kinderen van groep 1 t/m 8.

Ik had een beetje medelijden met de permanent overblijvende kinderen, omdat ze op hete dagen onder een schlemielige tuinsproeier afkoeling moesten zoeken op het schoolplein, in plaats van lekker naar het strand. Bij de aanblik ervan besefte ik wat een goddelijk rijke jeugd ik heb gehad. Een jeugd waarin helemaal geen NSO’s bestonden.

Elke vakantie was ik gewoon thuis, bij niet-werkende mams. Spelletjes doen, lezen, tekenen, de kat tot waanzin drijven. En iedere zomer zaten we minstens vier weken in Zuid-Frankrijk. In Eze-sur-Mer, om precies te zijn. En Juan-les-Pins. Jaja. Toen Zuid-Frankrijk nog niet werd overspoeld door blingbling-proleten. Toen vaders nog het hele jaar spaarden voor één vakantie per jaar en moeders zich er niet voor hoefden te verontschuldigen dat ze niet werkten.

Ja, dat waren nog eens tijden. En als het er niet was, dat geld, dan ging je naar de camping (nee, wij niet, no way) of je bleef thuis. Met mams.

Het zal wel een fantastisch verworven recht zijn dat kinderen dankzij hun tweeverdienende ouders hele vakanties op/in/bij de NSO mogen doorbrengen, maar ik weet het zo net nog niet. Volgens mij moeten ze gewoon de tol betalen voor het overrated huis waarin ze wonen, in van die overrated wijken waarvoor door paps én mams hard moet worden gewerkt. Paps en mams doen namelijk liever niet een stapje terug, ondanks hun heel bewuste keuze voor 1 t/m 4 kinderen.

En dat overrated huis in die overrated wijk moet worden gevuld met overrated ultradunne breedbeeldtelevisies, gashaarden, loungemeubelen, buitenkeukens en iPhones/pods/books. De primaire levensbehoeften, zeg maar.

Vroeger was het gewoon overzichtelijk: Je had een hypotheek, een auto, een televisie, een telefoonverbinding en een geluidsinstallatie. Van Philips of Philips. En daar deed je dan heel erg lang mee. Soms wel twintig jaar. Net als met de eettafel en de bank. Maar toen bestond VT Wonen nog niet. Of Jan des Bouvrie. Of vijftig soorten chips.

Ik heb ze nog eens goed bestudeerd, de stresskippen die de hedendaagse hard werkende mama’s en papa’s moeten voorstellen: Afgetobde mannen en vrouwen met een NSO-probleem, die na het werk hartstochtelijk hun kinderen verpesten en laten verworden tot schreeuwerige NSO'ertjes met een veeleisende houding; een houding die prinselijk gedijt op de schuldcomplexen van hun verwarde ouders.

9 opmerkingen:

  1. Haha Loor you make me smile, heel herkenbaar hier in het Noorden heet het BSO.. Maar destijds had je nog een pensioen dat moeten wij nog maar zien of dat straks nog bestaat..

    De tijden zijn veranderd BSO stresskip of actieve euthanasie of een rijke partner..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hey loor, leuk stuk.
    Humor met een boodschap, daar ben jij goed in!

    *Er gebeurt nogal wat momenteel.
    Ik kijk uit naar 1 van je messcherpe doch immer humorvolle columns.
    Ze geven lucht....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gut, eindelijk kijk ik eens op dit adres en jawel: een nieuw stuk op nieuwe stek! He he.... ik ben het met Vasti eens... we kijken uit naar je columns!

    P.S. godzijdank hebben ze in Nederland "maar" 6 weken vakantie. In sommige andere landen wel 12 weken NSO!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Thans hebben al mijn achterburen een buitenkeuken naast hun buitenbankstel staan. Ernaast glundert als de oude vertrouwde schemerlamp de buitenkachel. Als je ‘s avonds uit het raam kijkt zit het gehele gezin buiten zoals het vroeger binnen zat. Vader peutert z’n oor leeg, moeder knutselt de vleesresten tussen haar tanden uit, de koters legen hun neus. ‘s Nachts hebben de ratten en muizen daar een prima maaltijd aan. De uilen op hun beurt weer aan de ratten en muizen. De mens gaat steeds meer dier in de voedselketen worden. En dieren flikkeren doorgaans hun jongen ook heel vroeg de deur uit. Dus klopt het allemaal wel.

    Filantropius Tremens

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zeer herkenbaar. Ook hier, in het Midden Oosten.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Frank
    Dus we kunnen concluderen dat een verloren jeugd en een verloren pensioen vooruitgang heet ... right.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik heb medelijden met de mannen en vrouwen die hun kinderen wel aan de BSO MOETEN toevertrouwen.
    Want 'r moet door beiden gewerkt worden voor 'n verantwoorde woonomgeving.
    Zover is 't al gekomen.
    Ik voel mij gelukkig,dat ik als opa, de kinderen buiten de BSO kan opvangen.
    Maar schamper doen over ouders die wel gedwongen zijn tot BSO geeft geen pas.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Weet je wat het is, mensen werken om te overleven. Niet voor de lol. Je maakt niet zelf de keuze of beide ouders werken. Je moet en daarmee basta.

    Echt ruimte voor kinderen is er in deze samenleving niet. Tweeverdieners bestaan omdat je met een inkomen gewoon niet rond komt. Kindje de hele dag thuis bij mamma is een luxe. Tenzij mamma een bijstandsmoeder is en daar word een kind ook niet beter van.

    Mijn dochter begint zich te ontwikkelen als een pitte tante, mede dankzij de naschoolse opvang en daarvoor de creche. Ze weet niet anders en vind het leuk. Altijd vriendinnetjes om mee te spelen. Toch zou ik willen dat het niet nodig was.

    Maar ik heb niks te willen.

    BeantwoordenVerwijderen