9.8.09

Belofte

door Loor


De trap die ik zo graag beklom. Zijn stem, nog voor ik zijn gezicht zag: ‘Hallo Loor. Kom boven.’
Omhelzingen, de weergaloze lach. Elke ontmoeting een erudiete tocht langs voor mij tot dan toe onbekende woorden, beelden, klanken. Mijn eerste en laatste volmaakte reisgezel. Een utopie waaruit ik moest ontwaken. Omwille van iets triviaals. Of juist iets wezenlijks. Het was onafwendbaar. Vroeger of later. Een eerder uitgesproken belofte. Ik was voorbereid. Op nieuwe herinneringen met eeuwigheidswaarde. Deze keer wel.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen