5.12.11

G.

door Loor

Het was een kerstwens of een nieuwjaarswens. Ik weet het niet meer precies. Behalve dat ik hem ergens in december van het vorige jaar hardop uitsprak terwijl ik om mezelf moest lachen. Wensen verbinden aan zoiets sentimenteels als kerstmis of het nieuwe jaar – dergelijke clichématige rituelen hoop ik immer te ontstijgen.

Maar toch. Was er de wens. Hij kwam uit het diepste van mij, oversteeg het verlangen naar alle onzinnige materie die de verveelden door dit leven moet loodsen. Hij is nergens te koop, niet te downloaden, ook niet te leen. Niet tastbaar, wel zichtbaar, en daarom haast grijpbaar. Maar ik, juist ik, kon er niet bij komen. Daarom stopte ik de wens gauw weg, legde hem op de plank waar andere kleine wensen en verlangens lagen te verstoffen, en nam het leven weer zoals het was.

Dat ik toch iets over mij afriep, kan ik, nu het een jaar later weer december is, niet meer ontkennen. De uitkomst van mijn wens manifesteerde zich gefaseerd, voetje voor voetje, en openbaarde zich pas in haar volledigheid toen ik onlangs even terugdacht aan het moment waarop ik die woorden, of nee, dat ene woord de ether instuurde.

Zij, de uitkomst, viel als een kleine zilveren sleutel op mijn schoot. En paste. Ik mag thuiskomen.

5 opmerkingen:

  1. Prachtig, Loor, en ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt.
    Durf het alleen niet uit te spreken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. "A riddle, wrapped in a mystery, inside an enigma."

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi Loor. En wat heerlijk dat je wens, waarvan de essentie te voelen is, ook is vervuld.
    Voor nu een lieve groet vanaf Madeira.

    BeantwoordenVerwijderen