2.4.12

Vondst

door Loor


Wie regelmatig kringloopwinkels bezoekt, weet dat je er verrassende ontmoetingen kunt hebben. Ze zijn altijd kortstondig, enthousiast, gebaseerd op de gedeelde liefde voor geduldige zoektochten naar unieke vondsten. Ontmoetingen die soms uitgroeien tot vriendschappen van hooguit een uur. Met eeuwigheidswaarde.
Zij die zich nieuwe waar makkelijk kunnen veroorloven, maar die met afkeer links laten liggen, en zij die dit niet kunnen, maar daar vrede mee hebben: broederlijk bijeen in een hal vol nieuwe oude schatten voor een te kleine prijs. Ik denk dat de gezichten in de rij voor de kassa van tweedekanswinkels zoveel blijer zijn dan de gezichten in de gemiddelde rij van een mode- of meubelketen, de bevrediging zoveel groter. Nee, ik denk het niet alleen, ik weet het zeker. Zo ook bij het meisje dat er een jurk mocht uitzoeken van haar moeder. Ik denk dat ze een jaar of elf was, richting puberteit ging. Niet de leeftijd waarop je in de kringloop de opgedrongen Hennes & Mauritz hipheid van je generatie denkt te vinden. Maar ze drensde niet, maakte een weloverwogen keuze en hield de jurk van zes euro aan zijn hangertje hoog in de lucht, zodat hij niet over de grond zou slepen terwijl ze naar de paskamer liep. Hij paste. Ze zong bijna van blijdschap. ‘Misschien kan ik hem wat korter maken’ opperde de moeder. Het meisje protesteerde zacht, gespeend van de gangbare baldadigheid. ‘Nee mam, deze jurk is zo mooi, veel te mooi, daar mag je echt nooit in knippen.’ Een wijs meisje. Dares to be different. En eert het kleine. Met ‘slechts’ die ene jurk in haar armen geklemd verliet ze de winkel. Trots kijkend, zich verheugend op het moment dat ze hem dragen mag. Zo mooi... En ik? Ik had er die dag niks unieks gevonden. Nu ja, niks unieks dat ik af kon rekenen. Maar ik had er wel een onvergetelijke les over ware rijkdom en verwondering geleerd. Wat een meisje van elf al niet vermag.

16 opmerkingen:

  1. @Loor
    Afgezien van het feit dat de naaiwerken van Hennes & Mauritz vaak van ellende uit elkaar vallen, kan ik me zo’n bezoek aan een kringloopwinkel goed voorstellen. Al was het maar omdat er vroeger veel beter genaaid werd dan nu.

    Maar je observatie van de kleine details zijn ontwapenend. Het is een gezonde manier van voyeurisme die je andere inzichten geeft dan het automatisme waaraan we ons dagelijks offeren.

    Ik kijk er dus ook soms rond. Niet voor de textiel, maar vooral om er iets van de melancholie op te vangen die al die grote en kleine snuisterijen in zich bewaren. En soms zie ik er opeens iets dat je nooit in een winkel aantreft waar dag en nacht reclame voor gemaakt wordt.

    En textiel? Ik erger me ellendig aan al die colbertjasjes zonder voering. De elleboogstukken die niet zoals vroeger en op mijn Harris Tweedjasjes standaard aangebracht zijn om slijtage te voorkomen, maar omdat de mens het steeds vaker achter de elleboog heeft.

    Nee, liever draag ik de kleding zoals in de verfilming van Evelyn Waugh’s roman Brideshead Revisited uit 1981 gedragen werd. Maar zie dat maar eens in een kringloopwinkel aan te schaffen.

    Filantroop

    BeantwoordenVerwijderen
  2. "De elleboogstukken die niet zoals vroeger en op mijn Harris Tweedjasjes standaard aangebracht zijn om slijtage te voorkomen, maar omdat de mens het steeds vaker achter de elleboog heeft."

    lol @filantroop. Goede tijden herleven met jouw reacties, G'ddank.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heerlijk bericht en heerlijk geschreven. Ik heb genoten en geniet nog na. Dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Trouwens Loor, wat fraai die foto van dat meisje in de lange japon die door de schijnbaar zwierige beweging wasemt als een wolk. Ze lijkt zich onbespied te wanen. Zoals meisjes soms heimelijk voor de spiegel staan en een aarzelend dansje plegen, geheel gevrijwaard van lastige blikken die geneigd zijn ijdelheid tot gêne te dwingen. En in zwart-wit krijgt dan meteen iets melancholieks.

    Filantroop

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jaren en jaren koop ik in een kringloopwinkel in mijn woonplaats. Het is heerlijk om spullen te bekijken, op te tillen, aan te passen, die anderen hebben weggedaan. Ik heb het niet van een vreemde. Mijn moeder was ook een groot liefhebber van uitdragerijen. Want zo heette dat vroeger. Met de romp van een klein Chinees jaden beeldje in haar hand heeft zij urenlang naar het hoofd gezocht én gevonden. Onder een stapel 'lorren'. Nu heb ik het in huis staan. De dikke dot velpon heb ik vervangen door moderne, onzichtbare lijm. Het beeldje kostte ±25 cent. Voor mij is het onbetaalbaar.
    Philippine.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Philippine
    Bovendien heeft het iets melancholieks tussen al die kleine ooit voor de bezitters belangrijke snuisterijen te schuifelen. Vroeger, toen de harde handel er nog geen vat op had, liep ik ook langs de Haagse rommelmarkt. Je kon er nog afdingen als er iets van je gading was. Soms zelfs vond je er echte kunst. Of iets dat het bijna was of erop leek.

    Er was in Den Haag zelfs een tijd dat één keer per maand mensen hun grofvuil op straat konden zetten. En sommigen deden dat met zo’n geringe kennis van hetgeen ze buiten zetten dat ik, nog jong en armkastig, er soms zeer fraaie jugendstil uitviste. En als de volgende dag de graaiende vernielbakken van de gemeentelijke reinigingsdienst kwam, was al het waardevolle er door de oplettende burgers al uitgevist.

    En soms voelde ik me er schuldig bij, want had de firma Puls niet ooit bij mijn familie “gevist”?

    Filantroop

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Loor,

    Kun je @Filantroop niet bewegen om pas na enige tijd te reageren? er valt weinig meer aan toe te voegen aan zijn reactie op jouw stukje.

    Frank

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Loor,

    Kun je @Filantroop niet bewegen om pas na enige tijd te reageren? er valt weinig meer aan toe te voegen aan zijn reactie op jouw stukje.

    Frank

    BeantwoordenVerwijderen
  9. 'want had de firma Puls niet ooit bij mijn familie “gevist”? '

    @filantroop: ouch!

    Frank, geestig. Fijn 'oude' namen op mijn nieuwe stek terug te zien (Philippine). Is ook rijkdom.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. @Loor, amper 10 minuten geleden fluister ik je naam tegen een mede blogger. We verbaasden ons over de terugkeer van Stan de Jong in bloggersland. "Nu Loor nog, verzucht ik met weemoed in mijn stem. En zie daar: ze is er weer! dank voor deze mooie column.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Morgen is het Pesach. Ter opluistering daarvan heb ik een aantal matzes met aardbeienconfiture besmeerd en aan het smoorverliefde kauwenpaartje, dat in mijn schoorsteen een huwelijksbed voorbereidt, als bruidschat geoffreerd. En welja, met dankbare blik kwamen ze ervan peuzelen. Want de beesten hoeven er toch niet onder te lijden, nietwaar.


    Filantroop

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wát een leuk stuk! Het feit dat je oog hebt voor zo'n 'ontmoeting' en deze met vertedering registreert, maakt jou ook een goed mens(ch), Loor.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ook Leon de Winter heeft een blog. Philippine.


    https://www.hetvrijewesten.nl/der-gunter-schenkt-den-juden-ein-gedicht-door-leon-de-winter/

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Zoals altijd ben ik niet alleen zeer laat met mijn reactie maar met de totale verbijstering dat er zoveel leven in dode winkels te vinden zou zijn. Ik trek mijn Kuifje-plunje aan! Dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Geheel niet terzake doende, maar lees op je blog dat ook anderen 'Pesach' vierden. Ik voor het eerst in het Oostvlaamse Ertvelde onder leiding van de Grote Schrijver Eriek Verpale. Enfin. Een mens maakt wat mee in zijn leven....

    BeantwoordenVerwijderen