10.8.12

Olympische sporters anno nu doen de slim-shady-chop

door Loor


Voornemen van de afgelopen week: Pen ontroesten. Nu of nooit. Alles is geoorloofd.
Dus ook een slecht doorwrocht zeurstuk over de Olympische Spelen.
Nu ja, meer over mijn weerzin tegen de miljoenen neuzen die al-le-maal dezelfde kant op staan. Totdat er over een paar dagen eindelijk een einde komt aan de Sportzomer die niet mijn Sportzomer was. Vriend.

Ik ben Kromo-moe, Phelps-moe, Bolt-moe en vooral Olympische-sporters-met-Dr.-Dre-koptelefoons-moe. 

Over dit laatste verschijnsel: Olympische sporters anno nu doen de slim-shady-chop voor de camera, knipogen en roffelen op de borstkas bij opkomst, al dan niet getooid met de oversized koptelefoon die op non-verbale wijze duidelijk moet maken dat al dat applaus van de toeschouwers even heel erg en ook ontzettend niet gewenst is.

Mijn mening daarover? Concentratie veinzen op topniveau, met een Beats Wireless headset in mierzoete kleuren op je kop, is overdreven, aanstellerige, niet-authentieke, na-aperige onzin. Doe even normaal, man! 

Hoe deden topsporters dat in een niet eens zo grijs verleden, toen minachting voor het publiek niet zo gewoon werd gevonden? Olympische deelnemers maakten keurig in een rijtje hun opwachting en niet, zoals nu, een voor een, gelijk (kick)boksers met grote glimmende capes. Hoe? Zo? (En waarom laat Word mij het woord ‘Olympisch’ niet met een kleine ‘o’ schrijven?) Prangende vragen waarop niemand wil antwoorden, behalve dat de organisatie dit rocksterrengedrag qua kleding voorschrijft en nu moet ik die informatie weer aan een nadere inspectie onderwerpen. 

Ik moet niet zo negatief zijn, zegt mijn omgeving, want het is toch allemaal supertoppie, kicken en yesssss! “Kijk nu eens naar Churandy Martina, Loor! Luister naar die man! Die is zo aanstekelijk positief, daar worden we allemaal weer vrolijk van, zelfs jij!” Ja, he he, toon me eens een sporter die een lekker zwart wereldbeeld én iets met interpunctie heeft en ik zal geïnteresseerd opveren.

De Spelen? Doe mij maar brood. Alhoewel ik een adembenemend Olympisch onderdeel ontdekte waarbij de kijker gevrijwaard blijft van egovertoon: de paardendressuur. Ik ga niet uit de doeken doen hoe wonderschoon en knap en hyperbeschaafd die tak van sport is, want dat spreekt voor zich. En zo niet, dan niet. Maar ik heb - yay! - eindelijk mijn moment van ontroering beleefd tijdens #OS12 en ben dus toch niet kansloos overleden na het onderdeel Olympisch-door-de-strot-duwen van sport, sport en nog eens sport.

Maar het is genoeg geweest. Klaar. Nu. Basta. De nabeschouwingen zullen nog even de laatste ergernissen brengen maar dan is de wereld (als in kranten, televisie, radio, liefdesleven) weer van mij.

3 opmerkingen:

  1. evert van gelderen11 augustus 2012 om 04:53

    Geen tennisbal gezien, geen wielrenner zien vallen, geen olympische gedachte gehad, geen oranjeboot in de grachten zien varen!!! Heerlijk. Weg met de sport. Midas Dekker: dieren sporten niet. Precies, die hele sport-cultus en Reinkötperkultur is pure onzin.
    Ga toch fietsen. Voor de ontspanning.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hmm Dat mensen zich laten dresseren tot belachelijke en nutteloze sportprestaties is tot daar aan toe - en daar kan ik nog Neroïaans (met de duim omhoog of naar beneden) van genieten. Maar dat dieren, in casu paarden, gedwongen worden circusachtige kunstjes te vertonen op een evenement dat het motto 'sneller, hoger, sterker' voert, vind ik op z'n minst bedenkelijk.

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De Spelen in Londen waren nog niet eens afgelopen of Brazilië stond al voor de camera's te juichen en over geld te praten. Bovendien stonden sommige topsporters zich openlijk te beklagen dat ze slechts zilver hadden gewonnen. Schandalig.
    Ik heb zo weinig mogelijk gekeken.
    Philippine

    BeantwoordenVerwijderen