30.9.12

Eindhalte Ming

door Loor


Het vergt wel heel weinig inlevingsvermogen om je niet voor te kunnen stellen hoe angstaanjagend het moet zijn als je om zes uur in de ochtend wordt gewekt door voetstappen in de gang. Voetstappen van een vreemde, want je woont alleen. Dus klopt er iets niet.

Dat er iets ontzettend niet klopt, blijkt als een duistere figuur langzaam je slaapkamer binnentreedt, de deur achter zich sluit en je bijna twee uur in het ongewisse laat over je lot.


Het overkwam mijn moeder. Een inbreker van Joegoslavische komaf had zich met geweld toegang tot haar huis verschaft en verraste haar op dat vroege uur met zijn ongewenste, onaangename, onwelriekende en onwezenlijke bezoek. Mijn arme moeder. Verrast en kwetsbaar in haar bed, stijf van vrees onder de dekens, niet wetend of en wanneer hij weg zou gaan, wat zijn plannen waren, of ze het na zou kunnen vertellen. Hij gaf haar kusjes op haar wang, liep onsamenhangend pratend door haar schemerige slaapkamer, pakte haar hand, bekeek haar spullen, nam weer plaats op haar bed. En ging maar niet weg. Stel je dat eens voor.

Mijn moeder bleef wonderbaarlijk rustig, hem op een moederlijke, begripvolle toon toespreken en wist hem op een goed moment over te halen samen met haar naar de voordeur te lopen, onderweg er naartoe de door hem aangerichte ravage negerend. En hij ging. 

Daar stond ze. Alleen, ontredderd, nietig, beschadigd. 

Ze heeft geluk gehad, dankzij haar tegenwoordigheid van geest. En de Joegoslaaf ook. Hij werd dan wel gearresteerd, maar de straf was iets met een paar weken cel, geen boete want geen inkomen en vooral gezellig in Nederland mogen blijven. Om in de toekomst misschien, wellicht, eventueel, mogelijk én als alles meezit alleenstaande dames op leeftijd weer de stuipen op het lijf te jagen. Het zal je moeder verdorie maar overkomen.

Nu goed, inhakend op de discussie over de uitlating van Fred Teeven over het ‘beroepsrisico’ van inbrekers: ik weet niet hoe het was afgelopen als ik op dat voor mijn moeder benauwende moment haar slaapkamer was binnengekomen en de Joegoslaaf met een van haar Mingvazen van drie bij drie meter een welgemikte dreun had verkocht. Bovenop zijn gedrogeerde verliezerskop, en dan even goed k.o., zoals in de film. Maar omdat ik meer in de categorie geen-enkel-gevoel-voor-richting val, was de vaas vast op zijn slaap terechtgekomen, of ergens anders waardoor je hartstikke dood kan gaan. Dan was ik waarschijnlijk de hoofdverdachte geweest, omdat achteraf bleek dat de Joegoslaaf ongewapend mijn moeder kusjes had zitten geven. De betonnen sierbak waarmee hij haar ruiten ijskoud had ingegooid even terzijde latend. Ik was met mijn primaire reactie de misdadiger geweest, in tegenstelling tot de Joegoslaaf met al zijn rechten. 

Toch zou ik in dat hypothetische geval geen gewetenswroeging hebben gehad. Hell to the no. De inbreker had ik met liefde de vazen stomp verkocht, want ik kijk niet toe als de mijnen bewust (mentaal) worden vertrapt, voor het leven getraumatiseerd. En ik iets kan doen.

Dat is het risico van het vak, heren van het inbrekersgilde, als je denkt dat je zomaar iemands veilig heenkomen (wat een huis altijd zou moeten zijn) kunt ontwrichten met je minne daad, op zoek naar de kruimels die je armzalige bestaan zin moeten geven. Dan loop je een keer tegen de spreekwoordelijke lamp. Of tegen de vaas. Van iemand zonder richtingsgevoel. Eindhalte Ming.

5 opmerkingen:

  1. Mij lijkt het vooral zonde van die dure vaas...

    Die hele 'mag de minister van justitie dat zeggen' discussie is natuurlijk uitermate wezenloos: Ministers van justitie moeten desgevraagd braaf melden dat ze het verlies aan leven betreurenswaardig vinden, dat ze vanuit hun ambt niet op concrete gevallen kunnen in gaan, dat de plisie en het OM de zaak in onderzoek hebben en dat een eventueel eindoordeel aan de rechter is. Wie dat niet kan is misschien niet zo geschikt voor het hoge ambt.

    Ik mag daarentegen zeggen dat iedereen die bij mij 's nachts ongevraagd binnendringt dat geheel en al op eigen risico doet.

    Dan ff praktisch: persoonlijk geef ik de voorkeur aan een klauwhamer boven een vaas, maar ook zonder waarschuwing (!) steken met het vlijmscherp vleesmes uit de keukenla of de metalen schemerlamp-met-gietijzeren-voet als slagwapen gebruiken behoort tot de mogelijkheden. Mijn eerste t/m een-na-laatste prioriteit bij het uitschakelen van indringers zal zijn dat ze daadwerkelijk uitgeschakeld zijn wanneer ik en mijn Mechelse herder klaar zijn - hun overleven komt pas helemaal aan het eind van mijn prioriteitenlijstje. Dat m'n lieve hondje niet gewond raakt tijdens het bijten van de boef vind ik zelfs belangrijker dan hoe de kansarme welvaartsherverdeler uit de strijd komt!

    Zou ik minister van justitie zijn dan zou ik U geheel wat anders vertellen, maar lijf en goed verdedigen onder m'n eigen dak lijkt me volstrekt gerechtvaardigd, waarbij ik snap dat de eenmaal uitgeschakelde indringer "as is" aan de politie overhandigd moet worden en dat je hem niet samen met de toegesnelde buurtbewoners op het dorpsplein mag ophangen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Verder (een aanvullende gedachte) lijkt het me helemaal geen gek idee wanneer de wapenwet op een zodanige manier verruimd wordt dat we allemaal voor dit soort gevallen legaal een taser IN HUIS mogen hebben. Die dingen zijn erg effectief, brengen geen blijvend letsel toe , hebben het bereik van een huiskamer / slaapkamer en er is dus eigenlijk geen goede reden te bedenken waarom dit onder de wapenwet zou vallen op dezelfde manier als een vuurwapen. Dat een pistoolkogel afgevuurd in je eigen woon- of slaapkamer bij de overbuurman door de kinderkamer heen kan is natuurlijk voldoende reden om 'dit niet te willen met z'n allen' maar voor tasers geldt dat niet, daarmee kun je binnenshuis een hele grote vent zonder veel moeite voldoende lang plat leggen om 'm te boeien en de politie te bellen. En wie de taser toch meeneemt naar de kroeg kan nog steeds gewoon vervolgd worden wegens overtreding van de wapenwet.
    Met een zwak hart op het inbrekerspad gaan verhoogt dan wel het beroepsrisico, maar ach, je kunt niet alles hebben...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nebbisj (voor je moeder). Gotspe (voor de Joego). Mazzel (voor Ming).

    Gideon.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. "maar de straf was iets met een paar weken cel,"....dat vind ik dus volkomen geschift. Zo'n rechter, die feitelijk part nog deel heeft aan het hele voorval. Geen slachtoffer is of wat dan ook. Die op eigen houtje even besluit dat een straf van enkele weken voor zo'n daad op z'n plaats is. Deze zwakzinnige Magistraten hebben alleen maar een groter geschokte rechtsorde op hun geweten. Een samenleving die uit terechte angst en onveiligheid voor steeds meer draconische oplossingen gaat kiezen [iedereen een tazer in huis, doodstraf opnieuw invoeren etcetc] Ze hebben natuurlijk ook letterlijk bloed aan hun handen. Iedere keer als een potentiële moordenaar 'vervroegd' wordt vrij gelaten of hoe dan ook terug geplaatst wordt in de samenleving nemen ze bewust het risico op onschuldige slachtoffers voor lief. Dit is natuurlijk een doodlopende weg. Sterkte voor je Moeder. Ik zou een lieve Pitbull als huisdier nemen, echt, het werkt.

    Sabian

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @Loor
    Allereerst is de pakkans voor plegers van misdrijven zo gering dat je het beroep van misdadiger tot een van de meest risicoloze mag beschouwen. Voor misdadigers geldt een “ARBO-regelgeving” waar een betonvlechter jaloers van wordt. Per saldo, en verrekend met de door ontmoediging zeer geringe aangiftebereidheid van misdrijven, komt bij nauwelijks meer dan 5 procent van de gepleegde delicten de naam van de pleger te staan. En zonder naam geen aanhouding, vervolging en strafsanctie. Komt het dan toch tot een strafsanctie dan is de kans levensgroot dat die extramuraal toegepast wordt.

    Ondertussen blijkt uit recente gegevens dat 15.000 criminelen vrij rond lopen, naast dat de afgelopen 5 jaar 10.000 criminelen onder hun straf uit wisten te komen. Lukt het dan toch ondanks het uiterst geringe misdaadophelderingspercentage een naam aan een delict te koppelen, dan is de kans dus levensgroot dat de dader de dans weet te ontspringen.
    Over het enorme aantal aangiften waarvan op de politieburelen besloten wordt dat ze kennelijk niet rechercheerbaar is en dus op de plank mag verstoffen, heb ik het dan nog niet eens.

    Van zo’n uitzichtloosheid krijg je boze burgers die in arren moede geneigd zijn het heft in eigen hand te nemen.

    Anders gezegd, de zichzelf van menslievendheid zalvende Coornhert-Liga en de voltallige links/liberale leut, hebben in de laatste pakweg 4 decennia voor een gewelddadige stemming gezorgd door een eenzijdige aandacht voor de pleger van misdrijven te tonen. Dat juist in die periode de criminaliteit toenam kun je dan ook nauwelijks aan toeval toeschrijven.

    Filantroop


    BeantwoordenVerwijderen