23.11.12

Het Geheim

door Loor


Het boek dat ik vandaag terugvond bij het opruimen van mijn boekenkast was destijds een cadeau. Van een believer.

Bij het onder niet eens zo heel zachte dwang lezen ervan brulde ik van het lachen. Mijn buikspieren draaiden overuren en na drie hoofdstukken en een buik als een wasbordje hield ik het met veel misbaar voor gezien. De believer en ik zijn sindsdien kennissen, beslist geen vrienden meer.

Brullen moest ik. Hard brullen. Om al die hebberige dwazen om me heen die het boek heel serieus namen en over niets anders meer konden praten. Hun hele leven stond in het teken van Het Geheim, in de meer dan uitstekende marketingtruc van een uitgever die nota bene 'Kosmos' heet.

Op de achterflap van het kaskrakertje staat dat de in dit boek te onthullen kennis van Het Geheim al eeuwen bekend was bij ‘een kleine kring van ingewijden’, onder wie niemand minder dan Plato, Galileo en Einstein, en dat die kleine kring deze kennis nu eindelijk wil delen met gewone stervelingen als u en ik. Rijkdom en succes liggen voor het oprapen na de aanschaf van dit sprookjesboek voor volwassenen. En vooral voor de schrijver ervan.

Nu heb ik niemand rijkdom en succes zien vergaren na het lezen van Het Geheim, maar wel voor altijd gefrustreerd zien raken. De believers stuurden namelijk maar één ‘positieve wens’ de kosmos in (de kern van Het Geheim): geld, man met geld, geld met man, geld, nooit meer werken, mooie man met geld, iets minder mooie man met geld, geld, dus echt nooit meer werken, lelijke man met geld, man die voor me zorgt,  geld. En doe anders maar de hele wereld. Hebben, hebben, hebben.

Dwalende zielen zijn het geworden, teleurgesteld in hun eigen kosmische krachten. Sommige van hen vonden inderdaad een man met geld. Leuk en trouw en zorgzaam was hij bepaald niet. Die aspecten waren de believers – oeps! – vergeten te verwerken in hun ‘positieve’ wens en nog altijd zien ze niet wat de rijkdom daarvan is. Het Geheim verdween dan wel in de door hem betaalde, oversized designgashaard, maar dat is beter dan ontgoocheld huilen bij zoiets als een burgerlijkbanale radiator. 

Bij het bladeren door het vergeten broddelwerkje dacht ik aan mijn eigen positieve wens, ook al zou ik die liever omschrijven als het verlangen dat een leven lang hetzelfde bleef. Hij (de wens) behelsde het volgende: geen haast, nergens naartoe hoeven, grijze, stormachtige herfstdagen keer heel vaak, een poes voor een oud raam met ruitjes, een antiek bureau bij dat oude raam, met uitzicht op de poes en waarachter ik tot innerlijke groei kan komen. Of gewoon de dagen in noodzakelijke ledigheid door kan brengen. En o ja, een schoot om des avonds mijn hoofd in te leggen.

Dat vond de kosmos kennelijk een behapbare en consequente en ook wel positieve wens, want hij kwam zomaar uit, minus de poes. Dat had ik alleen nooit zo door, tot de herontdekking van dit schandelijke boekje waardoor ik tot deze lucide observatie van de loop der dingen kwam. Achter een antiek bureau voor een oud raam met oude ruitjes dat niets laat zien dan de herfst die waait.


3 opmerkingen:

  1. V-R-E-S-E-L-I-J-K dat soort shortcuts to success, money or whatever. Buhhh! Commercieel sektarisch gedoe dat helaas vaak uit Amerika komt; het land waar ook tv-dominees, Oprah en Dr Phil bejubelde voorgangers in geluk zijn. Afgezien daarvan - of misschien wel mede dáárom - houd ik van de USA.

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goede vriend van mij volgt - sedert geruime tijd meerdere keren per jaar - spirituele cursussen in de USA. Van een sektarische dame die zich ontvanger noemt van "kosmische boodschappers" en zo tot de merkwaardigste apocalyptische conclusies komt. Best wel eng. Voor mijn goede vriend dan. Maar het is dan ook 2012.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldige Anno Nu observatie, eigenlijk Anno Altijd. Chapeau!
    Guus.

    BeantwoordenVerwijderen