24.2.16

Okkie

door Loor




















Leegstand in grote winkelcentra beheerst het nieuws. In 2012 schreef ik er een klein verhaal over dat ik voor de gelegenheid bovenaan mijn blog heb gezet. Een verhaal over Okkie en zijn instinctieve goedhartigheid. 

Het kerstdeuntje dat eenzaam door het halflege winkelcentrum echode weerhield me ervan me alsnog in de zaterdagse verkeerschaos te storten die me had doen uitwijken naar deze van god verlaten plek.

Naar een desolater oord had de wegomlegging me niet kunnen loodsen. Lege winkelpanden met afgeplakte ramen, waarachter geen enkele affiche met 'Te Huur' viel waar te nemen, gaven dit ooit groots opgezette plaza in een verkeerde wijk een donkere, spookachtige uitstraling.

Tussen de twee supermarkten die nog voor wat levendigheid zorgden ontdekte ik een heuse 'winkel in bedrijf'. Een afgebladderd, dik jaren zeventig lettertype op de vaal verlichte ruit voor de etalage zei: 'Optiek'. Een voltreffer, want ik had dringend een fles lenzenvloeistof nodig.

Wat ik, eenmaal binnen, aantrof, was hartverscheurend. Hier was de tijd stil blijven staan; hier waren tussen het koude licht van oerdegelijke TL-lampen en een ooit peperduur projecttapijt Hoop & Ondernemerszin uitstekend geconserveerd gebleven.

Achter de toonbank stond een magere man die een stramme buiging maakte ter begroeting. Zijn dofgevlekte herdershond van een zekere leeftijd verwelkomde me met een roestige kwispel, besnuffelde mijn handen en deed toen iets waarvan ik al snel zeker wist dat hij dit instinctief deed om zijn baasje door de lange, klantloze dagen te leiden.

De hond ging op de deurmat staan en deed zo met zijn gewicht de winkelbel rinkelen. Al wachtende op mijn beurt (er waren door de verlegde route meer mensen per ongeluk in de armzalig uitgeruste brillenwinkel beland) merkte ik dat de hond om de minuut de truc met de deurmat bleef doen, en dat de man steeds verwachtingsvol opkeek als de tweetonige bel klonk. Op die momenten glansde de hond, zich even tot de haute volée behorende clientèle wanend naar wie zijn baasje nog altijd uitkijkt.

Pas na het zevende rondje bellen-via-de-deurmat beval de man zijn hond om in het kantoortje te gaan liggen. 'Toe, Okkie, niet nu. Kom maar.' En met dat 'niet nu' bevestigde hij mijn vermoeden dat Okkie en de man in de marge van het leven een wereld hebben gecreëerd waarin ze dankzij hun rollenspel weten te overleven. Een ontroerende microwereld die de slopersbal wacht.

Ik zal er voor dat onontkoombare moment zeker naar terugkeren. Er met genoegen een eindje voor omrijden. Vanwege de stramme buiging, Okkie's krakende kwispel en het trucje met de deurmat. En in de laatste plaats omwille van een verrassende vitrine vol flessen lenzenvloeistof van - niet toevallig - maar één merk: mijn merk.

9 opmerkingen:


  1. Nebbisj. Zal je net zien: kom je over een maand of wat terug, is Okkie dood. En daarmee je minivoorstellinkje. Nou ja, koop je gewoon die hele vitrine lenzenvloeistof op. Voor wèhnig.

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gelukkig Nieuwjaar!
    Philippine.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je, Philippine! Ook voor jou en alle andere trouwe lezers van Loor Schrijft!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Fijn verhaal weer, Loor. Melancholisch maar ook wel een beetje sneu..

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Briljant met ongekend fijne zinnen!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat kun je toch schrijven. Er zijn perioden dat ik verslaafd ben aan je stukjes. There, I said it.

    BeantwoordenVerwijderen