14.1.13

Geselecteerd voor inkoop

door Loor


Als de maand van het jaar nadert waarin mijn auto gekeurd moet worden kan ik de klok erop gelijk zetten dat auto-opkoop-bedrijven mij en masse proberen te scheiden van mijn bejaarde Japanner. 

Op briefpapier met een reuze vertrouwenwekkend RDW-logo delen ze mee dat mijn auto door hen 'geselecteerd is voor de inkoop'. Die zinnen doen pijn, want ze drukken me met de neus op de feiten, op het naderende moment van afscheid dat tot op heden slechts dankzij het fijnste garagebedrijf aan mijn kant van de duinen werd uitgesteld.

Hij is allang de knapste niet meer, mijn Japanner, zoals in zijn veerkrachtiger jaren. Hij kraakt, hij zucht, heeft hardnekkige staar als het vochtig weer is en stoot heel soms volkomen onschuldige onderdeeltjes af. Maar dat mag als je bijna 22 jaar bent, zonder moeite van A naar B blijft rijden en in al die jaren maar één keer iemand van de Wegenwacht aan je hebt hoeven laten sleutelen.

Dat bewuste incident vond plaats toen onlangs de decembersneeuw het ruitenwissermechaniek deed begeven. Het was mijn schuld, want ik was te lui geweest om de sneeuw weg te vegen, deed onnadenkend een beroep op de antieke wissertjes.

Het was alsof het autootje zich geneerde, zijn grijze schouders ter verontschuldiging optrok terwijl de sneeuw  vrij spel had op de voorruit, waardoor het leek alsof hij met gesloten ogen en gebogen hoofd mijn toorn afwachtte. Ik stelde hem gerust, bedankte hem voor zijn kleine waarschuwing dat ik echt iets geduldiger met hem om moet springen, wil ik hem nog wat langer bij me houden.

De Wegenwachtmeneer liet niet lang op zich wachten en deed iets met een elastiekje en een haakje en toen konden we weer verder. Opgelucht reed ik mijn verwaarloosde vriend een warme wasstraat in, vulde zijn bandjes met lucht, de motor met een liter verse olie, schudde professioneel aan het koelvloeistofreservoir en veegde half vergane bladeren onder de motorkap weg. Al veel te lang was ik niet zo goed bezig geweest.

'Nee mevrouw, zo worden zai niet meer gemaakt.' Een Turkse meneer op leeftijd, die mijn zelfredzaamheid geamuseerd had gadegeslagen, liep op ons af, legde zijn hand op de motorkap, knikte goedkeurend en hield toen een half verstaanbaar betoog over auto's van Toen en Nu. Ik hing aan zijn lippen, want met een beetje goede wil kon ik uit zijn verhaal opmaken dat ik, als ik nu goed op mijn oude maat blijf passen, nog even geen afscheid van hem hoef te nemen.

'Tot de roest joelie scheidt!' riep hij bemoedigend, liet me die belofte herhalen en groette me hartelijk.

Ik ga me aan die toezegging houden, alles doen wat nodig is om het samenzijn te rekken. Technische én mentale support voor de knar die me al zo lang trouwe dienst bewijst. Mocht u mij in de nabije toekomst dus al pratende in het luchtledige voorbij zien rijden, gaat u er dan maar vanuit dat ik niet handsfree aan het bellen ben.

7 opmerkingen:

  1. De liefdevolle relatie met een auto hebben ze in India nog zeer lang volgehouden, alwaar de oeroude Standard het vele levens volgehouden heeft dankzij het eindeloze sleutelen eraan. Ergens in de jaren vijftig van de vorige eeuw geboren, rijdt het ding er nog steeds rond. Enkele jaren terug werd in een reclame voor Peugeot zo’n Standard door middel van een olifant tot een Peugeot plastisch chirurgeerd. Een misdaad tegen de esthetiek, want is er iets mooiers dan de Standard?

    Ooit heb ik als kind in zo’n Standard mogen zitten. Stilstaand, wel te verstaan. En het rook er nog echt naar auto. Deze dus:
    http://www.oldclassiccar.co.uk/standard10.htm

    Filantroop

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En wat dacht je van Cuba. Daar werd ik van het vliegveld gehaald door een Packard Clipper uit 1957. Maar boordevol op de werkbank aangepaste Volga-onderdelen. Dus een Amerikaans-Russische symbiose. Zou Castro dit voor ogen gehad hebben....?

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Filantroop, je verwijst naar een bijzonder geestige commercial: http://www.youtube.com/watch?v=50A9wjJ40Dk

    Inderdaad doodzonde. Echt mooie dingen worden niet meer gemaakt, al zou ik mijn grijze vriend niet mooi willen noemen.

    Gideon, ik denk het niet. Zie boven.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Loor, mocht je een nieuwe grijze vriend zoeken, ik begin ook al wat grijs te worden. En heb nog geen nieuwe onderdelen nodig :)

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lieve Loor,

    Dat je zulke brieven krijgt is juist heel bemoedigend. Zoiets, dat je als vrouw van 70 nog oneerbare voorstellen krijgt. Daar heb je dan misschien geen zin meer in, maar het maakt toch wel je dag goed. Wij hebben zelf een BMW van 16 en een Espace van 11 jaar. Voor die BMW krijgen we ook wel zulke brieven, maar voor die Espace nooit.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. O, wat leuk. De Mazda. Je hebt hem nog! En in goeie handen bij een wijs iemand aan jouw kant van de duinen.
    Philippine.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. O, wat leuk. De Mazda. Hij is er nog! En in onderhoud bij een wijs iemand aan jouw kant van de duinen.
    Philippine.

    BeantwoordenVerwijderen