4.2.13

Door het Hogere behoed

door Loor



Mensen denken graag in kaders. Als ik ze zeg dat ik wel eens een stukje tik weet ik al welke vragen ik kan verwachten. "Waar schrijf je in?" en "Waar schrijf je voor?" Kom dan niet aan met antwoorden als "O, op het wereldwijde web!" en "Voor jou, als je dat wilt!" Onacceptabel. Mijn geschreven woorden moeten gekoppeld zijn aan tastbaar papier, uitsluitend leesbaar zijn tegen betaling, anders tellen ze niet.

In een loodgrijs verleden, toen ik ook nog ontzettend in-the-box dacht en de fout maakte in de o zo laffe ik-vorm/tegenwoordige tijd te schrijven, stuitte ik op een uitgever die een selectie van mijn allereerste columns wilde bundelen. Er werd een contract getekend, een omslag ontworpen en de samenwerking verliep aanvankelijk van je falderie en faldera en toen hoorde ik plots niets meer van het falderappes.

Het vergt niet eens een lang betoog, qua hoe het nu zo ver gekomen was. Toch zal ik het u besparen. Laten we het erop houden dat ik door het Hogere ben behoed voor een misvormde debuutbundel, waarin, dankzij een overijverige redacteur, Loor niet meer terug te vinden zou zijn geweest.

Daarna kwam er een uitnodiging bij een uitgeverij van formaat & niveau. En het verzoek mijn columns los te laten en een roman te schrijven. Verzamelde columns verkopen namelijk niet. Want lezers denken in kaders.

Ik vrees dat ik toen voor het eerst in mijn leven en om twee redenen zoiets banaals als een gilletje slaakte. A: ik had niet verwacht dat deze uitgever mij serieus zou nemen. B: een roman had ik niet in mijn hoofd. En ook niet voor ogen. Om geld is het me nooit te doen geweest (C).

Als al ergens mijn kracht ligt, dan is het bij Het Kleine Verhaal, de korte afstand. Daarom weiger ik tot nog toe mijn artistieke ziel aan de duivel te verkopen, geforceerd op een boekenlijst te verschijnen, hoe vereerd ik ook ben met de uitnodiging. Een principekwestie! En vervloek mijn faalangst.

Misschien zal ik, lui en bevreesd als ik ben voor genadeloze afwijzing, nooit ergens 'in' of 'voor' schrijven. Maar wel zonder beperkingen op dit weblog, mijn online Moleskine. Het kent geen deadlines die alle creativiteit om zeep helpen, geen laatste bladzijde. En het is, zoals eerder aangehaald, vrij toegankelijk voor wie me lezen wil.

Mooi, toch? Zeg het voort.

7 opmerkingen:

  1. Zo is het Loor! Zodra geld en macht (ego) een rol gaan spelen gaat het vaak mis met de vrijheid van de creatieve geest. Niet doen dus! Jij verdient tig duizenden lezers en het web is daar juist helemaal geschikt voor. You go talented woman!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat de andere anoniem al schreef, daar sluit ik me bij aan, tegelijkertijd denk ik ook, dat je die houding alleen maar kunt aannemen zolang je, je dat kunt permiteren.

    Maar ga vooral door Loor!

    Frank

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De hedendaagse literatuur kent een houdbaarheidsgrens van nog geen tien jaar. Vroeger ging de bellettrie minstens een halve eeuw mee, maar bleven schrijvers nadien nog steeds geroemd en gewaardeerd. Het is gegaan als met de architectuur in Nederland. Na enkele decennia willen de nieuwe architecten hun eigen bedenksels in een tomeloos narcisme alweer op die van anderen kakken.

    De telefoonboekdikke romans van pakweg tien jaar geleden, zijn veelal nu alweer vergeten, of liggen bij de ramsjt te verstoffen. Wat grote literatuur is werd vroeger pas na een halve eeuw terugkijkend besloten omdat een literair werk zo in de context van een gehele tijdspanne geplaatst en beoordeeld kon worden. Cultureel leven we in een ADHD-tijdperk. Het komt snel, en verdwijnt ook weer net zo snel als het kwam.

    Kortom, ook al ben je nog niet op het geduldige papier gedrukt, je hebt je lezers en die waarderen je. En misschien breekt ooit de tijd aan dat men tot het inzicht komt dat literatuur helemaal geen giftige inkt en een massa bomen behoeft om belangrijk te zijn.

    Vandaag las ik een aardig stukje literatuur aan de leestafel van mijn favoriete etablissement. Nee, niet van het papier maar van mijn iPad. En gunst, daar was bovenstaande column ook bij.

    Filantroop

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat gebundelde columns niet verkopen is een misvatting. Met het grote succes van KanjerGuusje hebben we het tegendeel bewezen. Daar zag ook geen enkele gevestigde uitgever iets in.

    Vijtig Tinten Grijs was aanvankelijk een erotische soap op internet en gratis te lezen.

    Momenteel is de Dwarsligger een groot succes. De fout die echter nu gemaakt wordt is complete boeken als Dwarsligger uit te geven. Daar was de Dwarsligger niet voor bedacht.

    De kracht van de Dwarsligger is een compact verhaal dat je in pakweg 90 minuten kunt lezen. Ideaal voor een treinreis. Binnen het kader van de Dwarsligger passen bundels met columns.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Door het hogere?
    Als ik dit lees denk ik eerder dat het door je integriteit al lijk je het zelf aan je luiheid en angst voor afwijzing en falen te wijten.

    Ad.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Sorry, ... dat het door je integriteit komt, natuurlijk

    BeantwoordenVerwijderen
  7. "Misschien zal ik, lui en bevreesd als ik ben voor genadeloze afwijzing, nooit ergens 'in' of 'voor' schrijven."

    Toch heb ik je indertijd wel eens op Frontaal Naakt aangetroffen. En dát trof mij dan weer pijnlijk.

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen