21.2.13

Flieftmanlul

door Loor



Abdicatie en conclaaf zijn nu al de lemma's van 2013. Een vorstin en een opper-Heilige treden af, of terug, en dragen hun sacrale stokjes over aan andere non-goden die op hun beurt het piepkleine, niet onder curatele staande deel van de mensheid helemaal niets zullen brengen. Maar! Stop! De! Persen! Er wordt geschiedenis geschreven!

Allemaal leuk en aardig, alles voor een feestje ter afleiding van het immense wereldleed en zo, maar het zal dit jaar wat mij betreft gaan om een ander steekwoord, te weten flieftmanlul.

Het zal betrekking hebben op een viering tussen 28 februari en 30 april, tussen conclaaf en abdicatie. Op een dag waarop er daadwerkelijk geschiedenis zal worden geschreven. Mijn geschiedenis. Want op die datum ben ik - ja, ik - precies twee jaar, nou ja, flieft. Man. Lul. En niet een beetje. Of op de oude vertrouwde knipperlichtbasis. Integendeel.

De weg naar flieftmanlul was en is er een van zwalken, zwieren, golven, beven, duizend doden sterven. Een pad waarop ik mijn gekraste ziel tors, waar geen U-bocht kan worden gemaakt als op lafbange momenten ten halve keren beter lijkt dan ten hele dwalen. Terugtreden is er uitgesloten. Voorwaarts is het devies. Zonder uitwisselbaar stokje.

En omdat ik zover heb weten te komen, het geloof weer tot mij kwam, weet ik dat er hoop is voor alle andere gedemotiveerden. Ik had mijn steekwoord kleinmoedig en voorgoed geschrapt. In ongebluste kalk begraven. Weg ermee. Fictieve onzin. Maar uit elke modderpoel kan kennelijk een lotusbloem groeien. Een met een neurotische hartslag van 180, maar toch.

Dat komt nooit meer goed werd 24 maanden flieftmanlul. Stop de persen.

3 opmerkingen:

  1. Mijn grootvader over relaties:
    "op elk potje past een dekseltje."
    Ik:
    "er zijn weinig dekseltjes die perfect afsluiten."
    Mijn grootvader:
    "je kunt wel dansen al is het niet met de bruid."
    Ik:
    "ik kan helemaal niet dansen.
    Mijn grootvader:
    "waar een wil is, is een weg."
    Ik:
    "de wil is er maar ik raak vaak de weg kwijt als ik verliefd ben."
    Mijn grootvader:
    "Verliefdheid is de grote leugen."
    Ik:
    "Daarom ben ik klaar met de liefde."
    Mijn grootvader:
    "Goedzo jongen. Pas als je denkt het is er niet, dan komt de liefde vanzelf naar je toe.

    Mijn grootvader was een wijs man. Ik nam zijn raad ter harte en dacht niet meer aan de liefde tot ik Loor tegenkwam. Loor zag mij niet staan. Waarop ik mij realiseerde aan de verkeerde kant van de duinen te wonen.

    Nadat ik van die schok bekomen was keek ik in mijn glazen bol. Ik raadpleegde de Tarot, de I Tjing, mijn pendel en de wichelroede en "zag" een intens gelukkige Loor. Twee jaar later mag ik haar feliciteren.

    Wie zegt er dat paragnosten én grootvaders nooit gelijk hebben? Grapje Loor. Fijn om te lezen dat het goed met de liefde gaat. Geniet ervan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Flieftmandril. Alles wat een vent meer heeft dan een aap is meegenomen, zei mijn moeder altijd. Ze wantrouwde mooie mannen - en dat was aan mijn vader goed te zien.

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen