31.5.13

Pathetic fallacy

door Loor


Het schijnt dat ik de vreemde neiging heb om voorwerpen te verpersoonlijken. Misschien komt dat doordat de voorwerpen en ik doorgaans voor langere tijd tot elkaar veroordeeld zijn. Al zou ik ze - zoals al die malle, snel verveelde consumenten - eerder in willen ruilen, dan nog zijn er redenen om dat vooral niet te doen. Het liefst nooit.

Maar zo werkt dat niet met voorwerpen die door allerlei technische zaken moeten worden aangestuurd, zoals mijn amazing Mazda over wie (ja, wie) ik te horen heb gekregen dat hij en ik over een jaar gescheiden zullen worden wegens zijn niet meer tegen te houden transformatie tot een yabadabadoo Flintstones auto, qua flinterdunne bodem. Een relatie van vijftien jaar zal rücksichtslos verbroken worden. Niemand hield het tot nu toe zo lang met me uit als mijn gedeukte Japanner. Verdomme. Een pijnlijk vooruitzicht dat meteen weer verdrongen dient te worden. Wie dan leeft en zo.

Een ander voorwerp waar ik geen geringe band mee heb opgebouwd is een niet te tillen Dell Inspiron 8000 waarop ik mijn eerste column tikte, dit weblog tot leven liet komen en dankzij welke (of toch wie?) mooie vriendschappen én Flietftmanlul tot me kwamen.

De jaren met de Dell vlogen voorbij en te lang negeerde ik zijn non-verbale signalen dat hij klaar was voor demontage en ik beter de huis-aan-huis folders met aanbiedingen van angstaanjagende winkels als de Mediamarkt kon gaan bestuderen.

De folders liet ik links liggen want mijn besluit stond vast. Zijn opvolger moest weer een Dell worden. Een met een mat beeldscherm en hetzelfde besturingssysteem als de Inspiron, die onlangs  met een verontrustende rooklucht zijn door mij genegeerde boodschappen kracht bij zette. En dus stuurde ik die wens verwachtingsloos het universum in. Nou ja, het universum dat Facebook heet en waar een bevlogen maatje van vroeger er binnen een uur op stond dat een jongere en uitstekend werkende Dell met een, jawel, mat beeldscherm en zelfde besturingssysteem als dat van de overleden Inspiron mijn kant op zou komen. Op voorwaarde dat ik weer en meer zou gaan schrijven.

Nu staat een vederlichte, draadloos werkende Latitude D630 mij elke ochtend op mijn schrijftafeltje op te wachten. Onder het wakend oog van de loodzware Inspiron op de kast ernaast, wiens overbelaste geheugen ik stap voor stap vrij maak, totdat het moment daar is dat ik afscheid van hem kan nemen, zijn stekker er definitief uit kan trekken en ik iemand heb gevonden die hem waardig en zorgvuldig zal demonteren. Maar zover ben ik nog lang niet.

De Latitude ga ik ondertussen opvullen met nieuwe verhalen, om te beginnen met deze kleine anekdote over zijn herkomst en het gulle hart van zijn afzender. Wonderen bestaan. Voor wie niets verwacht.

1 opmerking:

  1. Mannen en katten
    http://deshommesetdeschatons.tumblr.com/

    BeantwoordenVerwijderen