5.8.13

Missie Mogelijk

door Loor
Foto: Myrthe (ca. 1958)
De navelstreng die in de loop van de tijd en met veel inspanning wat losser was komen te zitten - definitief doorknippen lijkt tot nu toe een onmogelijkheid te zijn, waarschijnlijk ook als de dood ons allang heeft gescheiden - zit weer muur- en muurvast.

Maar deze keer verbindt hij ons in tegengestelde richting (hoewel, was ik niet al voor mijn geboorte haar levensader?) en leidt ons naar een magische deur waarachter zich een geheim universum bevindt. Ik mag er voor haar zorgen, haar dagen lichter en korter maken. Ze laat me er begaan. Ze accepteert. Relativeert. Tot beider verrassing.

Voor bepaalde tijd maakt ze geen dagelijks ritje op haar fiets, om met opzet de wind te trotseren die de haar soms plagende muizenissen uit haar hoofd verdrijft. Geen handen in de louterende aarde van haar 'Franse' tuin. En voor het eerst na ruim zestig jaar kan ze niet trouw zijn aan haar fluit, de zilveren levensgezel voor wie ze zelfs mij wel eens opzij zet. 'Ik moet je meteen ophangen, schat, ik ben aan het studeren. En nee, dat kan niet over een half uur.' Ergerlijk en lofwaardig tegelijk. Mijn moeder in een notendop.

Nu ben ik haar fietsrit, tuin en dwarsfluit. Revalideren doen we sinds vier weken samen, zij aan zij, fysiek en mentaal en weetikveel. Totdat ze haar nieuwe, hopelijk pijnloze leven op kan pakken. Ver weg van deze surrealistische microkosmos, waarin een nieuwe, volwassen eenheid wordt gevormd tussen haar en mij.

Verbreek hem dus toch maar, die malle navelstreng. Desnoods met grof geweld. Het kan, het mag. We zullen er niets van merken.

5 opmerkingen:

  1. Erg mooi verwoordt!
    Ontroerend.

    Vasti

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi en bijzonder liefdevol.

    Philippine.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jemig Loor wat kan jij schrijven zeg!!Meer van dit alles...prachtig!! XX Dorien

    BeantwoordenVerwijderen