4.10.13

Op weg naar nergens en oog voor alles

door Loor

Soms zie je iets wat op het eerste oog een alledaags plaatje lijkt. Iets waaraan je zo voorbij zou gaan als je een hoofd vol to-do-lists hebt terwijl je onderweg bent naar je wekelijkse, ontspanning brengende yoga-sessie (waarvoor je - zoals altijd - bijna te laat bent) om daarna opzij, opzij, opzij naar huis te vliegen om de babysit af te lossen.

Tot die categorie mensen behoor ik niet, behoorde ik niet en zal ik nooit behoren. 

Ik was op weg naar nergens. En had oog voor alles. De donkere Dreef was verlaten en lang en zou uiteindelijk afbuigen naar de splitsing waarop ik zou moeten beslissen waarheen ik verder zou rijden. Naar huis of toch nog even verder, gewoon verder. 

Het naderende stoplicht dat me meer bedenktijd zou geven werd oranje en ik remde rustig af. Er was tenslotte niemand achter me die op weg was naar ergens. Niemand die ik daarmee ergerde. Niemand. 

Nu ja. Er was wel iemand. 

Een mooi meisje van een jaar of vijftien zat in een bushokje dat zich ter hoogte van mijn stoplicht bevond en dat haar schitterend uitlichtte. Ze zat fier rechtop en keek, net als ik, richting het nergens. Waar zoveel meer te zien is. Als je durft.

Zij leek dat besef en lef te bezitten en vormde met haar opgeheven, nieuwsgierige gezicht een hoopvol stemmend contrast met het beeld van haar leeftijdgenoten die tot niets anders in staat lijken dan met voorovergebogen hoofd smartphones te bestuderen. Zij nemen de wereld om zich heen allang niet meer waar. Hun wereld is gekrompen tot een 4-inch display. Tot een categorie. Tot wie dit meisje niet behoort en niet zal behoren. 

Maar niet alleen leek zij het nergens-ergens recht in de ogen te kijken, ze leek ook op zo veel meer te wachten dan buslijn 4. Ze wachtte op het leven. Op morgen, overmorgen en daarna en daarna. Op precies dezelfde plek waar ik op precies dezelfde leeftijd op precies hetzelfde wachtte. 

In haar prachtige gezicht dat in nevelig goudlicht baadde las ik dit alles. In hooguit dertig seconden. Groen licht was nog nooit zo onwelkom. 

Bij de splitsing nam ik uiteindelijk niet de afslag richting de Nowhere Highway, maar sloeg rechtsaf. Het meisje had haar intrek in mij genomen, haar licht in mij - die het donker zo liefheeft - binnen laten vallen. Ze verkortte daarmee zelfs mijn weg. Naar ergens. Naar huis. Waar ik haar meteen op kon schrijven.

6 opmerkingen:

  1. Wat ben je toch een heerlijk sensitieve droomster. Je leven dromen, je droom leven. Pareltjes levert het op.

    Gideon

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gerard: ‘Wat wel een verdienste van mij is, is dat ik geïnteresseerd ben in wat er in vrouwen omgaat. Ze komen op een heel andere manier tot een conclusie dan een man. Ze zijn positiever. Een vrouw maakt geen oorlog en rust geen legers uit. Als je tegen een man zegt:’ Er komt een nieuwe rechtvaardige wereld, maar eerst moet een kwart van de bevolking uitgeroeid worden’, dan zegt die man:’ Ik voel daar wel voor , maar leg het eerst eens uit.’ Een vrouw zegt meteen:’ Dat moeten we maar niet doen.’ Vrouwen oordelen intuïtief. Dat is een zegen Zonder vrouwen zou de wereld onleefbaar zijn.’

    uit Leven met Reve

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, dat wat Reve schreef is waar. En dat Loor als geen ander haar diepste gedachten zo mooi in woorden kan omzetten, is nog eens een extra gave. Heel ontroerend en raak. Mooi Loor!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Práchtig, Loor.

    'Ik was op weg naar nergens. En had oog voor alles.'

    Daar ligt onze kracht,een open bewustzijn in het Nu.
    Er ligt een wereld vol mogelijkheden - met ons zelf als deel van een zich ontvouwende, zich openbarende werkelijkheid - op ons te 'wachten'.

    Synchroniciteit.

    Vasti

    BeantwoordenVerwijderen