14.2.14

Kill that crowing cock


Kill that crowing cock.

Drive away the chattering birds.

Shoot the cawing crows.

I want this night to last

And morning never to come back.

I don't want to see another dawn

For at least a year.


Anoniem, China, zevende eeuw
Vertaald door Kenneth Rexroth 

17 opmerkingen:

  1. Mooi Valentijnsgedicht. Dubbelzinnig, want het verlangen naar duisternis is niet per se somber. Zoals in een ander Chinees gedicht staat:

    Not a sound
    Not a voice,
    In the night.
    Then from behind the bed curtains,
    Two giggles.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het verlangen is zeker niet somber. Maar die zienswijze is weinigen gegeven.

    Dank je wel voor het sturen van 'Kill that crowing cock', Hafid. You know me so well. #5

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tsja, the cradle rocks above an abyss, and our existence is nothing but brief cracks of light and darkness between two eternities of darkness. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ook mooi deze laatste regels van "Darkness' door Byron over een 'abyss without a surge":

    En niets roerde in hun stille dieptes;
    Matroosvrije schepen dobberden rottend op zee
    Hun masten braken stukje bij beetje: terwijl ze vielen
    Sliepen ze boven de afgrond zonder deining -
    De golven bleven dood; de getijden lagen in hun graven
    De maan, hun minnares, had het reeds opgegeven;
    De winden waren verdord in de starre lucht
    En de wolken vergingen; duisternis had geen nood
    Voor hun hulp - Zij was het universum.

    http://mural.uv.es/perova/byron.html

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nu we toch bezig zijn, deze strofen uit 'La petite mort' ook nog maar even:

    Si l’on me perd, sache que je serai la tienne
    Et au creux de ses bras, la mort nous bercera
    Car si l’on me perd,
    c’est seulement pour rester la tienne
    Et au creux de ses bras, la mort nous bercera

    Si l’on me perd, sache que je serai la tienne
    Et au creux de ses bras, la mort nous bercera
    Car si l’on me perd,
    c’est seulement pour rester la tienne
    Et au creux de ses bras, la mort nous bercera

    http://lyricstranslate.com/nl/la-petite-mort-little-death.html

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Even pedant doen, Esperanza. Je eerste citaat van Nabokov is niet geheel correct: The cradle rocks above an abyss, and common sense tells us that our existence is but a brief crack of light between two eternities of darkness.

    (De ironie is dat Nabokov niks op had met 'common sense'[common sense is nonsense, dixit] en de zin dus precies het tegenovergestelde uitdrukt van wat er beweerd wordt.)

    Hafid

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Beste Hafid, de smiley gemist aan het einde van m'n variatie op Nabokov?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Overigens interessant hoe Nabokov bij wat ie over common sense had te melden eveneens aan duisternis en licht refereert waar hij spreekt van ' a too early moonbeam of some too early truth' en van 'commonsense has back-kicked dirt at the loviest of queer paintings...'
    ('Commonsense has trampled down many a gentle genius whose eyes had delighted in a too early moonbeam of some too early truth; commonsense has back-kicked dirt at the loveliest of queer paintings because a blue tree seemed madness to its well-meaning hoof; commonsense has prompted ugly but strong nations to crush their fair but frail neighbors the moment a gap in history offered a chance that it would have been ridiculous not to exploit.)

    Hoe het ook zij, 'The cradle rocks above an abyss...' blijft een schitterende metafoor voor net leven.
    Pakkender nog dan J.C. bloem het in zijn gedict 'Zondag' wist te verwoorden:
    'Niet te verzoenen is het leven.
    Ten einde is dit wellicht nog ‘t meest:
    Te kunnen zeggen: het is even
    Tussen twee stilten luid geweest.'

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Excuus, storende typo:
    Metafoor voor 'net' leven moet natuurlijk 'het' leven zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ave mede-Nabokoviaan!
    De beginzin uit Speak, memory is terecht heel beroemd. Maar het is een metafoor voor een mogelijke wereld na het leven, waarin Nabokov geloofde en nederige ik niet.

    Bloem=altijd geweldig.

    En laten we Anthony Burgess niet vergeten, tweede zin van zijn Confessions:

    Wedged as we are between two eternities of idleness, there is no excuse for being idle now.

    Nu hebben we Nabokov die het leven beschouwde als bewustzijn, dat hij onsterfelijk achtte.

    Bloem die het leven zintuiglijk beschouwt en Burgess die het leven als 'arbeid', dwz energie (in de fysische betekenis uiteraard) ondergaat.


    Hafid

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Eigenlijk ben jij een hele interessante man, Hafid.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Interessante afdwaling: van een gedicht over een persoon die een jaar lang geen ochtendgloren wil aanschouwen om al dan niet erotische of depressieve redenen en dit denkt te bereiken door het gezang van vogels dat het GEVOLG [sorry:geen cursief] is van de dageraad uit de weg te ruimen, alsof dat de oorzaak van een nieuwe dag zou weghalen, komen we uit bij wat andere schrijvers hebben geschreven over wat het leven zou kunnen zijn.

    Leven is sensatie, op zijn minst. En onontkennelijk een sensatie.

    Dezelfde Nabokov schreef ook: Life is a big surprise. I do not see why death should not be an even greater one.

    Dit is natuurlijk retoriek, een sofisme.

    Hafid

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ja, die Nabokov was me d'r eentje, en fijn dat tegenwoodig zelfs de wet het de langdurig gedepresseerde soms mogelijk maakt om de abyss op te zoeken.

    Ook mooi, Claus over en donker,wit en sterven:

    'Een slakkenspoor

    Een slakkenspoor. Meer is er niet om te vertellen
    dan dat ik langs gekomen ben, een woensdag.
    Je hoeft jezelf niet te vergeten,
    men vergeet voor jou.

    En toch: zo donker als het in mijn varens was,
    zo wit als ik ooit de zee heb gezien,
    zo laf als ik stierf en zo vaak
    kan er niet een geweest zijn.
    Zag je mij dan niet?

    Wie hoest? Het is mijn keel, niets anders.
    Echt niet. - Jou heb ik nooit gezien.'

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Esperanza, ik hoop niet dat de seksuele ondertonen van dit gedicht je ontgaan - dat sterven is 'de kleine dood'('zo laf als ik stierf en zo vaak'), namelijk het orgasme.

    Hafid

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ja, Hafid, onze Hugo was een zinnelijk mens die zijn slakkenspoor graag bij menig dame achterliet. ;-)

    'Ik schrijf je neer

    Mijn vrouw, mijn heidens altaar,
    Dat ik met vingers van licht bespeel en streel,
    Mijn jonge bos dat ik doorwinter,
    Mijn zenuwziek, onkuis en teder teken,
    Ik schrijf je adem en je lichaam neer
    Op gelijnd muziekpapier.

    En tegen je oor beloof ik je splinternieuwe horoscopen
    En maak je weer voor wereldreizen klaar
    En voor een oponthoud in een of ander Oostenrijk.

    Maar bij goden en bij sterrenbeelden
    Wordt het eeuwig geluk ook dodelijk vermoeid,
    En ik heb geen huis, ik heb geen bed,
    Ik heb niet eens verjaardagsbloemen voor je over.
    Ik schrijf je neer op papier
    Terwijl je als een boomgaard in juli zwelt en bloeit.'

    BeantwoordenVerwijderen