9.3.14

Een mannetje in de televisie

door Loor


Mijn moeder heeft sinds kort een iPad. Ze kreeg hem cadeau van Amerikaanse zus A., die ons in januari een bliksembezoek bracht (en binnen zes dagen de jaaromzet van de lokale middenstand veilig stelde). 'We kunnen nu elke dag iChatten, mam. En Facetimen. En mailen en foto's en video's uitwisselen. Loor en J. zullen je er graag bij helpen! Love you, smak smak, gotta go!'

Zo kwam het dat J. en ik besloten door alle mogelijke barrières te gaan. Samen met onze digifobe moeder. Inademen, uitademen.

Ergernis en ontroering gaan hand in hand tijdens deze lesuren, want hoe kunnen we boos worden op iemand van bijna 75 jaar oud, die consequent ellenlange mails in de adresbalk typt, en derhalve met he-le-maal niemand contact gaat leggen, maar wel alvast een dikke laag Leukoplast over de lens van de iPad heeft geplakt?

'Je moet voorzichtig blijven, hoor. Straks zien "ze" wat ik hier doe in huis. Er wordt enórm voor gewaarschuwd!' 

Bedankt, zus A. Daar in het verre Californië. Nu moeten we ook nog korte metten zien te maken met de religieuze toewijding waarmee onze moeder al haar hele leven naar alle bangmakerij van consumenten- en opinieprogramma's op de radio luistert. Jeweettog. Alles, maar dan ook alles is voortdurend gevaarlijk.

Wat hielp bij mijn moeders angstige verzet tegen Het Onbekende was het tonen van de lijst internetpagina's waarop de geschiedenis van haar monumentale huis te vinden is. En een online foto van het pand anno nu, die we als achtergrond op het bureaublad installeerden. Ze was om.

'Dat zijn mijn gordijnen! Loor! J.! Kijk dan! Maar ik heb die foto niet gemaakt. De gemeente, misschien? En kan A. dit in Amerika ook zien? Wat? Iedereen? Overal ter wereld? Nee, nou, maar! Wel jammer van die fietsers ervoor, he?'  

Oprechte verwondering, zoals die van kinderen van vroeger, die dachten dat er 'een mannetje' in de televisie zat. Kom daar maar eens om in geblaseerde tijden.

Dus toen ik gisteravond laat zomaar een mail met coherente inhoud van mijn moeder ontving, wilde ik applaudisseren. Voor haar en een beetje voor J. en mezelf. Maar toch vooral voor haar. En natuurlijk voor zus A. en haar gouden creditcard die nooit wordt ingeslikt. Zij zette iets onvoorstelbaars in beweging: onze old skool moeder, mordicus tegen elke vorm van verandering, surfend over het wereldwijde web.

Eerst wilde ze niet. Nu moet ze wel. En tenslotte went ze eraan. Maar ik hoop dat het wennen nog even duurt. Want de sensatie in haar ogen als ze vertelt dat het haar is gelukt om de site van, pak hem beet, Loor Schrijft "op te piepen", is onbetaalbaar.

4 opmerkingen:

  1. Geniet van je moeder.
    Elke dag.
    Elk moment.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi verhaal, vooral het 'typen van ellenlange mails in de adresbalk' :-)
    Groet, Edward.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha, precies hetzelfde heb ik met mijn vrouw. Eindelijk na jaren oeverloos gezeur aan de ipad. Nu is hij kapot en moet ze hem 2 dagen missen. Ze weet zich geen raad en is van ellende maar vroeg naar bed gegaan

    BeantwoordenVerwijderen