27.3.14

Willen jullie erover praten?

door Hafid Bouazza


'Het daghet in den Oosten, het lichtet overal. Hoe luttel weet het Marokijntje, och, waar hij henen zal.'
Want de Marokkaan die niet bestaat, net zomin als de Nederlander bestaat, zoals koningin Máxima zei, is weer slachtoffer van haat en racisme en uitsluiting en noem maar op. De Marokkaan bestaat niet, omdat een Marokkaan een individu is. Niks mis mee.
Een persoon met ouders die in Marokko geboren zijn, maar die zelf in Nederland geboren is, is gewoon een Nederlander. Top. Zo hebben Marokkanen ons laten weten die zich als Nederlander hebben betoond door hun reactie op de uitspraken van Geert Wilders.

W
anneer men spreekt over Marokkanen dan hebben we begrijpelijkerwijs te maken met individuen die hun identiteit niet topografisch laten bepalen- anders zou het wel heel vreemd en bizar zijn om een persoon die in Nederland geboren is een Marokkaan te noemen, nietwaar?

Is het dan niet vreemd om je als Nederlander (al dan niet met de hashtag #bornhere – ironisch: wat is er mis met #hiergeboren?) aangesproken te voelen als Nederlander, wanneer iemand het heeft over Marokkanen?
Hier klopt iets niet. Zeker niet als ‘sympathiserende’ mensen plotsklaps en opeens en plotseling tot ‘allemaal Marokkanen’ transformeren. Dan is zelfs een hark niet groot genoeg als kam. Over zo’n kam mag je mensen echter wél scheren? Wat is het verschil tussen xenofobe generalisatie en xenofiele opeenhoping?
Heel simpel: xenofilie is erger, omdat zij de bevolkingsgroep in kwestie domesticeert, aaibaar maakt, onderdanig, gehorig en gehoorzaam.  Passend in een hok. Ze maakt van Dracula Graaf Tel.
En wat doen de Marokijntjes die als individu beschouwd willen worden en als Nederlanders die niet over een kam geschoren willen worden? (Even los van de massale aangiftes.) Die kleven samen om een epistel aan de minister president te schrijven waarin ze om speciale bescherming vragen, zoals in de Volkskrant. Dat is dus vragen om een grotere kam – of een grotere schaar, ligt er maar aan waar de voorkeur ligt.
Sentimentaliteit is de schaduw van agressie. De gelakte nagels van woede. Maar wat voor woede? (Hou deze vraag vast.)
Sentimentaliteit is een leugen, zij is voorverpakte emotie met alle verboden E-nummers vandien. Zij is derhalve generalisatie bij uitstek.
Van het fabeltje dat de gastarbeiders Nederland hebben opgebouwd gapen we misschien enkel nog. Het is alsof Nederland, wat zeg ik, heel het Westen, een braakliggend gebied was voordat ‘onze’ vaders hier kwamen werken. (Wirtschaftswunder is Arabisch voor ‘je moeder…is leuk’.)
Maar de openbriefschrijvers van voornoemde krant hebben het zelfs over Marokkaanse soldaten die meevochten met de geallieerden om Nederland tijdens WOII te bevrijden. Tiens. Leugens zijn menselijk,  geschiedvervalsing is gevaarlijk – en onthullend, omdat deze toont dat een bevolkingsgroep enkel en alleen betrokken kan worden door zich een rol toe te bedelen die het nooit gehad heeft. Met andere woorden: het getuigt van en bewijst een totaal gebrek aan empathie met de geschiedenis en al dan niet politieke traditie van een land dat de groep zich toeëigent (#bornhere, dit is ons land, wij blijven hier). En dat door een groep die om sympathie en een speciale behandeling vraagt van een land dat het beiden geeft. Zie (en daarna nooit meer) voornoemde brief in voornoemde krant.
Ik verheug me al op wat er van Hans Brinker (Amerikaans verzinsel) gemaakt gaat worden.
Enough! or Too much!  zei William Blake.
Dit moet toch eens ophouden. Ik begrijp dat elke generatie het wiel opnieuw moet uitvinden of misvormen. Maar met zoveel wielen vóór ons uitgevonden, is het niet tijd om de vleugels uit te slaan?
Slachtofferschap is eindig en begrensd.
Met zoveel spiegels om ons heen kan het toch niet zijn dat niet één reflectie opvalt? Namelijk dat deze totaal onnodige ophef over ‘minder Marokkanen’ in een kroegje met een tweehandvol mensen niet tot solidariteit heeft geleid, maar juist tot een splitsing van Marokkanen en goedbedoelende Nederlanders? 

Wanneer horen we jullie, gezamenlijke openbriefschrijvers aan de minister president, de lof zingen van Nederland dat jullie nimmer, in sociaal-economisch opzicht, of in wat voor andere opzichten dan ook, anders heeft behandeld dan de inheemse bevolking? Zoveel politieke betrokkenheid om de etnische afzonderlijkheid te bejammeren. Zoveel politieke kennis en zo bedreven in loze discussies en dan bang zijn dat de rechtstaat jullie in de steek zou laten?
Dit is dreinen om onnodige aandacht. En – erger nog – drenzen om exclusieve rechterlijke bescherming – juridische bevoordeling. Dit is precies het tegenovergestelde van de democratische waarden die jullie zeggen te ondersteunen.
De verongelijktheid bedekt de leegte niet. De discursieve trucjes zijn op. Wat zeg ik? Als zelfs een woord als ‘tfoe’ (een klanknabootsing!) ingeburgerd raakt in de Nederlandse taal en tot komische proporties verheven wordt, dan is het tijd om je achter de oren te krabben.
Slachtofferschap is eindig en begrensd.
Na het krabben achter de oren, leg dan bijbels de hand in eigen boezem. Want de woede die onder die boezem klopt, is niet woede om dit land dat jullie nooit in de steek heeft gelaten. Het is een andere woede. Het is de woede die elk hart voelt dat ontkooid wordt.
Het is zelfwoede. Woede op jezelf. Kenmerk hiervan is de stribbeling tegen serieus genomen te worden. En je liever te wentelen in een bevoorrecht slachtofferschap. Het brokaat van geveinsde armoede.
Willen jullie erover praten?

Hafid Bouazza (1970) heeft in de afgelopen vijftien jaar aan tal van kranten en tijd­schriften bijdragen geleverd die voor ophef zorgden, reacties uitlokten en bovenal aantoonden dat Bouazza een van de grote schrijvers van onze tijd is. Dit essay werd geschreven door Hafid Bouazza en verscheen eerder op The Post OnlineFoto: Eline Klein ©

12 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Sorry, kleine tiptoetsen. Topcolumn natuurlijk.

      Verwijderen

  2. Meneer Hafid,
    Mag ik een keer met u praten,

    Een Neerlandse .

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed leesbaar en ...herkenbaar.
    Hetgeen u vertelt over het onterechte slachtofferschap en het vermeende opbouwen van naoorlogs NL is heel juist.
    Het is precies hetgene wat steekt bij degene die beter weten namelijk dat er in 1945/1946 tot de zeventigerjaren geen Marokkaan
    te bekennen was in NL. Pas in de Hoogconjunctuur toen de welvaart tegen de plinten opklotsten en de sociale woningbouw en de rechten van de arbeider al lang bevochten en opgebracht waren en de potten gevuld kwamen er gastarbeiders die gasten gingen nooit meer terug en lieten hele dorpen overkomen Slotervaart werd een Marokkaanse enclave.
    Gelijke monniken gelijke kappen is door positieve discriminatie(gemeentes/regering/beleid) hand in hand met gewelddadige gedrag en het weigeren van verantwoordelijkheid te nemen door de Marokkanen zelf om zeep geholpen.
    Wilders was niet nodig geweest als de Marokkanen zelf eens iets eerder zo flink als nu tegen Wilders eens zo flink waren tegen hun kinderen neefjes ooms en dergelijke om hun een beetje fatsoenlijk gedrag bij te brengen.
    Of degene die in de rij stonden om aangifte te doen zouden die in de gaten hebben dat ze erin gevlogen zijn?
    Namelijk als je tegen minder bent ben je voor meer en daarmee geef je de regering de ruimte om het quotum en de eis van zoveel procent inkomen te schrappen en wat er dan gaat gebeuren laat zich raden namelijk een stroom van nieuwkomers en het hele help en immigratie/intregratiecircus heeft weer werk aan de winkel.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. 1.

    ‘Het daghet inden Oosten,

    het lichtet overal;

    hoe luttel weet mijn liefken,

    och waer ick henen sal!

    2.

    ‘Och, warent al mijn vrienden

    dat mijn vianden zijn,

    ick voerde u uuten lande,

    mijn lief, mijn minnekijn.’

    3.

    - ‘Dats waer soudi mi voeren,

    stout ridder wel gemeyt?

    Ic ligge in myns liefs armkens,

    met grooter waerdicheyt.’

    4.

    - ‘Ligdy in uws liefs armen?

    Bilo, ghi en segt niet waer:

    gaet henen ter linde groene,

    versleghen so leyt hi daer.’

    Wie is in dit contemporaine verhaal: het meisje; de aanbidder; de minnaar; vader; klooster?
    het meisje: de Marokkaan
    de minnaar: het geïdealiseerde Nederland
    de aanbidder: xenofiele opeenhoping
    de vader: xenofobe generalisatie
    het klooster; de moskee

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Beste Ron,

    U reageert altijd met interesse en op een interessante manier op mijn stukken dat ik u maar eens antwoord. Is wel zo beleefd. Leuk dat u de hele ballade erbij haalt. Het is uiteraard aan de lezer om een eigen interpretatie te geven aan de parafrase van de eerste regels, maar eerlijk gezegd heb ik de aanhef niet zo bedoeld.

    aanvankelijk wilde ik 'Woke up this morning' schrijven of een variant daarop - de ellende van een nieuwe dag. Toen dacht ik aan Gorters grijsgeciteerde 'Een nieuwe lente, en een oud geluid', maar toen kwam dit gedicht bij me op. Het ging mij om de o zo vermoeiende onveranderlijkheid.

    Ik vind uw interpretatie wel intrigerend.

    Hafid

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Hafid,
      Ik kende de ballade niet maar het kwam mij nogal als 'Maerlants wereld' voor en dan is het makkelijk opgezocht op internet.

      'o zo vermoeiende onveranderlijkheid', de mens zal toch ooit wel volwassen worden?

      Wanneer komt uw nieuwe boek uit? Ik heb hem al maanden geleden besteld en betaald bij Bol.com maar hem nog niet mogen ontvangen.

      Verwijderen
  6. Hafid, gefeliciteerd jongen! Je bent een schitterend exemplaar van Marokkaanse schone schijn: mooie literaire knipoogjes en schaamlapjes om je wilderiaans aandoende etnische minderwaardigheidscomplex te verhullen. De boodschap is echter simplistisch en papegaaesk: je veroordeelt je landgenoten omdat ze het in hun hoofd halen voor zichzelf op te komen en op volledig democratische wijzen te richten tot de Wilders gedogende 'machthebbers'. Tfoee ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik heb je stuonder de indruk ben van je moed nu een paar keer gelezen. Omdat ik iedere keer onder de indruk ben van je moed om de waarheid te schrijven. Tegen de gangbare slachtofferrol in te gaan en mensen inspireert om daar wat mee te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik hoop overigens van harte dat de bevlekkende lofzang die je van onze racistische medemens in ontvangst mag nemen je minderwaardigheidsschmerz enigszins verlicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Beste Ron,

    2 mei ligt het boek in de winkels.

    BeantwoordenVerwijderen