12.1.16

Een armlengte

door Loor




















'Een armlengte afstand houden.' Kent u die uitdrukking? Ik moest er gisteren aan denken toen bleek dat ik vergeten was een voorraad van het een en ander in te slaan voor die twee dagen per maand dat ik niet rechtop kan lopen zonder een stillende dosis ervan achter mijn kiezen. Had ik nu maar niet de hele tijd een armlengte afstand gehouden van deze en gene, dacht ik. Dan was er misschien een behulpzaam manspersoon in mijn leven geweest die voor mij naar de apotheek zou zijn gesneld om daarna zelfs zijn hand op mijn buik te leggen. Wat pijn niet teweeg kan brengen bij een doorgaans verstandig mens.

Het was niet anders. Het zou deze keer een kwestie van de tijd uitzitten, stevig zelfbeklag en warme kruiken worden. Voorover gebogen wachtte ik op het bijna kokende water en ik bestudeerde mezelf in de ruit van de magnetron. Ik zag eruit alsof ik nog een week te leven had en zo voelde ik me ook.

Mijn getob werd onderbroken door de zachte klap van een fiets tegen mijn raam. Iemand waagde het mij te bezoeken. Onaangekondigd.

Daar stond hij in de deuropening: fris, met warrig lang blond fietshaar en grote bruine vraagogen. 'Ik weet dat ik je eerst had moeten bellen, maar ik dacht...' Ik rechtte mijn rug, voor zover mogelijk, liet hem binnen en schonk het water dat voor de kruik was bestemd in twee koppen. Samen dronken we thee en ik verontschuldigde me voor mijn bleke gezicht en treurige glimlach. 'Dat geeft niks, Loor.' Gevolgd door een stellige, korte hoofdknik. Hij is nu eenmaal iemand van buitengewoon weinig woorden. Geheel naar mijn hart. 

Hij stond op en deed wat elke ridder in bange dagen zou doen: hij zou wel even naar de winkel. Voor Loor. En daar vloog hij al. Op zijn stoere fiets, richting Apotheek Aerdenhout. Een man met een missie. 

De wereld is verdomme zo slecht nog niet, dacht ik, en heroverwoog mijn principes. 

Tien minuten later was hij terug. Niet met het een en ander, maar met een bedremmeld gezicht. 'Ze vroegen om een briefje met jouw toestemming. Ik kreeg het niet zomaar mee. Sorry, sorry.'

Grote god.

Dus daar was een door beroepsdeformatie gemankeerde vrouw achter een toonbank geweest die een heer in de dop, een uit het meer dan juiste hout gezaagde blanke pit van zijn mannelijkheid durfde te beroven met haar onverbiddelijke armlengte? Mijn hart brak. Zij had ook niet kunnen weten dat dit het meest onvoorwaardelijke, volwassen en mannelijke gebaar was geweest dat in lange tijd naar mij werd gemaakt, maar ze had mijn redder nog eens goed in zich moeten opnemen. Dan had ze gezien wat ik zie.

De ontroering verdreef de pijn uit mijn lijf. De boosheid ook. Hij, die waarachtig de hoop voor de toekomst is, verdiende het een middag van kwaliteit met mij door te brengen. En zo belandden we bij de beste patissier van Aerdenhout waar we taart aten en warme chocolademelk dronken en blikken van verstandhouding uitwisselden. Zo mooi.

Door mijn stalen armlengte te negeren had hij mij nu eens goed bij willen staan, verzuchtte hij. Het speet hem dat het hem niet was gelukt. Het tegendeel was waar. Maar dat begrijpt hij later wel. Als hij geen briefjes meer nodig heeft en armlengten weer keurig tot de verleden tijd behoren.

De wereld is verdomme zo slecht nog niet.

Opgedragen aan David (12 jaar).

11 opmerkingen:

  1. Mooi, Loor. De krenten in de pap, de kers op de taart. Zoiets.
    En verder: fijn je weer te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig Loor! Elsbeth (vriendin van Juul).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Elsbeth, dank je. Juul's vrienden zijn zonder uitzondering goed volk en welkom.

      Verwijderen
  3. Met grote blijdschap las ik je prachtige,ontroerende en soms cryptische column, geweldig Loor.
    Kinderen zijn zo puur en ontroerend, soms krijg ik er tranen van in mijn ogen....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo is het maar net, Loor, d'r zijn er vast wel meer die je houthakker of het houtblok willen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Soms is er geen betere afstand als dan of dals minimaal een armlengte. Z.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ha! Van hier naar de Morvan armlengte genoeg?
    Guus.

    BeantwoordenVerwijderen