4.11.17

Een nieuw begin

door Loor


Op dit weblog kan men ondertussen meerdere kanonnen tegelijk afschieten, en dat moet als de sodemieter veranderen, maar waar te beginnen met het dichten van het gat, zonder met de deur in het huis te vallen waarin niemand meer weet waar ik het altijd al over had?

Daar waar onlangs een nieuw begin werd gemaakt, leek me het beste vertrekpunt. Zo werd ik vijftig. Best een nieuw begin. Zoiets gaat ook vanzelf, zoiets wordt aan je opgedrongen, terwijl je nog lang niet zover bent en hard achteruit tracht te hollen in een trein die genadeloos vooruit dendert. Een volstrekt zinloze exercitie.

Op verjaardagen heb ik het niet, laat staan op deze. Wie het waagde te vragen naar hoe en met wie en waar en hoe laat ik het nieuwe begin zou gaan vieren, beet ik toe dat ik er op de gewraakte dag niet zou zijn. Niet thuis, niet in de buurt, niet eens in het land. Maar dat had ik niet goed geregeld, dus was ik er gewoon. Ik had gewoon helemaal niks geregeld. Anderen hadden ook niks geregeld, omdat ik er niet zou zijn. En dus dreigde de eerste dag van het nieuwe begin een typische, niet doorheen te komen zonnige zondag te worden.

Stille krachten zorgden er echter achter de schermen voor dat het anders liep. Bloemisten bezorgden (na vijf keer aanbellen) obsceen grote boeketten en sommige familieleden hadden het gewaagd onaangekondigd voor mijn altijd voor iedereen dichte deur te gaan staan. Een minder stille kracht had een tafel voor een onbepaald aantal mensen in een fijn restaurant in Amsterdam geregeld. Ik hoefde alleen maar op tijd aan te treden.

Het regende er die avond lieve woorden, grappen, heuse odes, cadeaus. En ex-geliefden. Een paar van hen was fysiek aanwezig, de thuisblijvers hadden zich hoorbaar in de badkamer verschanst om daar ongestoord berichten van innige aard op mijn voicemail in te kunnen fluisteren. Vervormde stemmen uit het verleden. De haren, niet de streken. 

Een nieuw begin in optima forma. Ik voelde me niet vergeten, geliefd, rijk, uitverkoren, dankbaar, en o ja: jarig. Nauwelijks vijftig. Ik leefde bijna in het moment, maar ook in de zekerheid dat ik binnen afzienbare tijd het leven weer met een matte objectiviteit voort zou zetten. Een oude gewoonte die zeker met mij de drempel over zou gaan. 

Dat laatste viel mee. De toon was die dag gezet, er was iets doorbroken, al had ik dat niet meteen door. Sindsdien golf ik met ingehouden adem mee met wat niet tegen te houden is.

God weet waar het heen gaat, maar het zou best mooi kunnen zijn. 

2 opmerkingen:

  1. Okay, reaguur ik nou hier op FB of op de blog zelf? Luxe probleem!!! Want, EINDELIJK schrijf je weer. Goed begin Loor! Door jouw vroegere schrijfsels, merk je dat als er dingen in de wereld gebeuren, je Loor’s stukjes (nog steeds) mist… want tja, ‘wat zou Loor hierover te zeggen hebben’ denk ik vaak. Kom maar op Loor. Ray Aronds zegt t goed: Je bent Loor en je staat ergens voor!

    BeantwoordenVerwijderen