10.12.17

Koude uitsluiting

door Loor


Omdat belofte schuld maakt volgt hier enige blogvulling die zich beslist geen column mag noemen. Een coherent verhaal over het kleine dan wel grote alledaagse schrijven is een onmogelijke opgave zolang nachten van onmacht volgen op 'dagen van woede' en mij uit mijn slaap houden.

Over die doorwaakte nachten van onmacht - en ook over de dagen van woede, elders in de wereld, maar helaas te dichtbij - zou ik ondanks het slaapgebrek redelijk tot goed een samenhangend stuk kunnen schrijven, maar ik beken tot mijn schaamte dat ik het niet meer aandurf. 

Op sociale fora bereik ik nog een afgesloten groep mensen die mijn gevoel van onmacht kent en deelt, soms ook veroordeelt, als zou ik ervoor kiezen me erin onder te dompelen. Ik zou welbeschouwd ook over de net aangeschafte kerstboom, de vers besneeuwde achtertuin en mijn nieuwe haarlengte kunnen tjilpen. Dat zou mij ontzettend goed doen. Dat zou met name de veroordelende groep ontzettend goed doen. Licht en lucht in bange dagen in plaats van echt nieuws dat haar tijdlijn bereikt. 

Misschien zit daar iets in. Wanneer je elke dag zoveel keer kunstmatig (glim)lacht schijn je oprecht blijer te worden. Trivialiteit als medicijn tegen de waanzin en waan van de dag. Daarin zal ook het succes van de over werkelijk niets vloggende internetberoemdheden van nu liggen: het verlangen van de massa naar zorgeloze niksigheid. 

Ik ben de laatste die daarvoor geen begrip zal tonen, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het is niet te verjagen. Tot mijn laatste zucht zal ik dagen van bewustwording wensen in plaats van de woedende varianten die de wereld uitzichtloos verdelen. 

Hoe dat vertalen van die wens hier moet plaatsvinden, en of het hier moet plaatsvinden, is de vraag. Dus houd ik het weer cryptisch, en voor de goede verstaander, waarmee ik geen stap verder kom dan het bereiken van de besloten groep. Maar blogvulling is het geworden. Alstublieft.