21.4.18

Elbert

door Loor


"Moeilijk kiezen?" Een vraag die sloeg op mijn getalm bij breed uitgestalde vrolijkheid tijdens een te doden uur op een plantenmarkt. De vraagsteller, die zich kennelijk achter me had opgehouden, was welbespraakt, groot van stuk, klassiek-sportief gekleed, blond-grijzend, geheel niet kalend, stralend, en stelde zich meteen voor als Elbert. Een man die uitermate energiek op weg was naar de zestig.

Elbert, een typische reservatist, was 'ontzettend' te spreken over mijn 'verschijning', en bleef dat benadrukken tijdens de stroom informatie over zijn leven die volgde.

Zo kwam ik er ongewild achter dat Elbert was gescheiden, nadat hij was verlaten door zijn vrouw voor een KNO-arts. Maar ze had hem twee prachtige zoons geschonken en dat hield hem tot nu toe op de been. Net als de zeker honderd 'vrinden' die hij had overgehouden aan zijn studietijd en het corps in Delft. Zij hadden hem zonder uitzondering als best man bij hun huwelijken gewild en dat zegt toch wel iets over hem, dacht hij zo. Met al deze vrinden gaat hij nog altijd 'weekjes' en 'weekendjes' zeilen en skiën, zoals dat gaat met oud-clubgenoten.

Er waren na zijn op de KNO-arts stukgelopen huwelijk wel andere vrouwen geweest, maar zij hadden alleen maar van hem willen profiteren. "Er lopen heel wat schoften rond, kan ik je vertellen! En dat terwijl ik een echte gentleman ben. Dat zágen ze gewoon niet."

Ook vertelde Elbert over de vrouw die hij in een eerdere periode van zijn leven had willen huwen. Een ski-ongeluk, waarbij hij zijn schedel op zeventien plaatsen had gebroken, had ervoor gezorgd dat zij hem maanden had moeten verplegen en daarna alsnog voor een vrij, ongehuwd bestaan koos.

Op zeventien plaatsen. Komt het dan nog goed met een mens? Die vraag hield ik maar voor me.

"Nu moet jij me alles vertellen over jou! Is er een man in je leven? Mag ik je uitnodigen voor een kop thee? Nu? Kom op! Je moet weten dat ik een gentleman ben. Een echte!"

Elbert was kennelijk allerminst gevoelig geweest voor mijn korte knikjes en de reserve waarmee ik hem zijdelings aan was blijven kijken, dus veinsde ik geen tijd - al had ik nog steeds een half uur te doden - en een relatie op afstand met een man in Londen. Niet helemaal bezijden de waarheid, maar de man in Londen staat in mijn telefoon vooralsnog opgeslagen als Wil Wel Maar Durft Niet.

"O, maar als die relatie dan is afgerond ben je meer dan welkom in mijn huis aan de *****laan. Nummer 95! En vergeet niet: ik ben een gentleman. Een echte! Kun je me trouwens nog een keer je naam zeggen?"

"Loor."

"Ah. Loor. Ja. Ja. Jaja."

En toen legde Elbert zijn gebruinde zeilershanden op mijn schouders. En daarna op mijn heupen.

Een echte gentleman. Dat merkte je meteen.

Zonder planten en zonder Elbert wist ik mijn auto te bereiken. Was er in dat verloren uur toch nog veel gebeurd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten