1.12.18

Koel, nobel, niet

door Loor


Of een overzicht van wat zich het afgelopen jaar zoal afspeelde in het leven van de 'schrijfster' dezes.

Maar nog meer van wat zich niet afspeelde, omdat zij (ik) een zelfbeheersing ontwikkelde die er niet om liegt.

Er zullen mensen zijn die deze vorm van zelfbeheersing zo langzamerhand lafheid noemen, maar zijn zij het niet die met het hopeloze van het 'ten hele dwalen' mogelijk nooit kennis hebben gemaakt, of er juist verslaafd aan zijn geraakt?

Ooit behoorde ik tot de laatste categorie. Dat kwam onder meer door het opdringerige, overal en altijd galmende cliché 'beter spijt hebben van wat je wel hebt gedaan dan van wat je hebt laten passeren'. Daar ging ik dan in mee, en maakte er vervolgens een sport van om elk groot gevoel van onrust te blussen met nog meer onrust, opgezocht drama, dat mij uiteindelijk en genadeloos geleerd heeft dat spijt hebben van wat je niet hebt laten voorbijgaan een (tot nu toe) leven lang kan duren.

Zo kwam het dat ik dit jaar, zoals voorgenomen en als de situatie het toeliet, gewoon ergens ijskoud verstek liet gaan, er voortijdig vertrok of mijzelf - als de twee eerdere keuzes niet tot de mogelijkheden behoorden - zo onzichtbaar mogelijk maakte.

Eenmaal thuis besloot ik er ook niet over te schrijven, om de krampachtig vermeden goede lezer alsnog te laten weten dat ik er heus wel was geweest. Of juist niet was geweest. Vanwege hem en de onverdraaglijkheid van zijn nabijheid.

Een hem. Natuurlijk. Dit tactische vermijdingsgedrag heeft zonder twijfel alles en uitsluitend te maken met geheimhouding, het niet verder willen aanwakkeren van wat wederzijds lijkt te zijn, angst voor gezichtsverlies, het onwillekeurig tonen aan hem van zinloze toegankelijkheid. Dus blijf ik weg, verdwijn op tijd of ga op in het behang.

De drang om ongedurigheid te smoren met een volgende tragedie van Griekse proporties heb ik getemd. Zij krijgt geen vat meer op mij. De toegepaste tactiek werkt uitputtend, maar liever sta ik op grote afstand bekend als koel en nobel, dan dat ik uit elkaar val bij een treffen.

Waarom dit dan nu wereldkundig maken, op de rand van het oude, verstandige naar het nieuwe?

Nou ja - hug it.

Ik ben, geloof ik, terug.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten