16.3.09

Loor

door Neusaap



Met Loor omgaan is namelijk een zweeftocht maken. En probeer eens maar met een vleugel te vliegen en met de andere te drinken. Mijn broek zat dan ook vol wijnvlekken. 

Ik volg Loor al jaren. Ik bedoel, ik lees haar al jaren. Haar bijdragen waren de enige die verschillende sites interessant maakten. Groot was mijn vreugde toen ik haar eigen blog ontdekte. Met een foto van haar! Wauw! Ze kon niet alleen schrijven, deze vrouw mocht er ook wezen. 

Het heeft zeker 2 jaar geduurd voordat ik durfde reageren op haar columns en nog langer voordat ik wist hoe ik contact kon leggen met haar. Dus, ik de stoute schoenen aan (geen hakken) en heb haar gemaild. Misschien kwam ik nogal slijmerig over, maar een persoonlijk antwoord van haar was mij alles waard. 

Ik zette mij zelfs over mijn walging heen toen ik las dat ze met een blogger met een stotterende naam had gekust (jèk!) en over mijn verdriet dat ze de onverlaat niet van het dak van het Hilton had gegooid – hij is toch homo. 

En gisteren was het zover! Ik! Had! Een! Afspraak! Met! Haar! 

Omdat ik niet genoeg geld had om haar te trakteren zoals ik dat deed in mijn dromen, nodigde ik haar bij mij thuis uit. Ze was eerst wat afhoudend wat begrijpelijk was. Dus eerst spraken we af in een café bij mij om de hoek en ik vertelde haar eerlijk dat ik niet veel geld bij mij had. Dat was geen probleem. ‘Ik ben in een gulle bui,’lachte ze. 

Uiteindelijk zijn we bij mij thuis beland – ik kan beter zeggen geland. Met Loor omgaan is namelijk een zweeftocht maken. En probeer eens maar met een vleugel te vliegen en met de andere te drinken. Mijn broek zat dan ook vol wijnvlekken. 

Ze zag er begeerlijk uit. Wat een gevoel voor humor! Wat een zelfspot! En wat een lach! 
Niks kon meer misgaan. Zeker niet toen ik een knuffel van haar kreeg, zomaar, out of the blue! Een knuffel?! Ik smolt op bepaalde punten en ging staan … Ik zal er verder over zwijgen. 
Toen kwam het supreme moment. 

‘Neusaap,’ zei ze. ‘We kunnen niet verder.’ 

‘Wwwwrrrmmnttttt,’ kraakte ik. 

‘Ik heb een islamitisch slachthuis tussen mijn benen.’ 

Ik dacht even dat ze bedoelde dat ze besneden was. Maar ik kon haar genot geven! Wacht maar! 
Om een kort verhaal korter te maken: ze was ongesteld. 

Ik keek haar eens goed aan. In een moment was ik ontnuchterd. Zo mooi was ze nou ook weer niet. 
‘Je bent toch een vaderjodin? En dan heb je noch een moslim-abbatoir tussen je benen? Ik vind dit helemaal niet grappig!’ 

Het geeft toch te denken. Ik ben zo eerlijk om haar BIJ AANVANG te zeggen hoe ik er financieel voorsta, dan kan zij dat toch ook wat betreft haar…eh…maanstonden?

We hebben telefoonnummers uitgewisseld. Het laatste wat ik van haar zag, was hoe ze in de auto stapte. Snel, krachtig en fier. Niet al te veel bloedverlies. Ik had moeite om mijn tranen te bedwingen. 
Ik zette The Doors op. Peace Frog. 


She came in town and then she drove away… 

Maar geen sunlight in her hair. 

Het was vijf uur ‘s ochtends.