3.3.19

Codenaam: Julius

door Loor


Julius: codenaam voor de toegang naar voorkeursbehandelingen. Julius, net als ik a-typisch in het bijzonder, zal het mij vergeven.  

Nog voordat hij in staat was om mij te vragen om zijn kamer binnen te gaan, stond ik al mijn trui uit te trekken naast de tafel waarop het allemaal ging gebeuren.

'Normaal gesproken nodig ik iemand eerst uit om verder te komen' sprak hij koud.

Daar hij een indrukwekkende man is die een bovenmatige autoriteit uitstraalt, en het consequent kort en bij de kern van de zaak houdt, had ik daarvan onder de indruk moeten zijn. Maar ik was te nerveus, te overtuigd van het noodlot. Ik wist dat een week na deze dag Het Vonnis zou luiden, het begin van het eind aan zou vangen. Maar ik wilde toch zo graag kort en krachtig leven? Hup, dan! Ter tafel! Que sera, sera

Zo eenvoudig was het niet. Hij, de koele maar kundige dermatoloog, had bij eerder onderzoek vastgesteld dat ik een a-typische moedervlek onder mijn linkerborst had, die, na verwijdering ervan, een nadere inspectie vereiste. Een routinematige ingreep waarvan ik niks zou merken. Een fluitje. Een cent. Zo moest nu gaan blijken.

Op de vermaledijde behandeltafel, onder zijn vaardige handen, hield ik me groot, zo groot als ik kon. Het woord 'a-typisch' dreunde door mijn hoofd, mijn handen waren ijskoud. 'Dat krijg je nu van al dat wensdenken', dacht ik. 'God straft onmiddellijk.'

Om me af te leiden vroeg hij licht verveeld of ik huisdieren heb. Een hond, misschien? 'Een oppashondje' kraste ik. 'Julius. Een teckel. Braaf, slim, stokoud.' 

En daarmee sprak ik de codenaam uit die toegang gaf tot zijn voor velen verborgen menselijke kant. De zon brak door. Niet alleen buiten, maar ook in zijn gezicht. 

Hij hechtte minutieus de plek waar eerder iets a-typisch had gezeten en snelde de behandelkamer uit. 'Ik ben zo terug!' Zelfs zijn stem klonk zachter.

Een minuut later hield hij zijn telefoon voor mijn gezicht. De achtergrondfoto op het scherm toonde een andere teckel, genaamd Dibbes. Dibbes was en is zijn grote liefde, zijn alles, zijn raison d'être

En zo kwam het dat we ineens als goede vrienden samen door een eindeloze reeks foto's van Dibbes op zijn telefoon scrolden. Dibbes maakte, net als Julius, alle andere honden overbodig. Met name Jack Russell terriërs. Waarom hij dat eraan toevoegde, weet ik niet meer, maar ik vermoedde wel waarom hij de spreektijd met patiënten zo kort mogelijk hield - hij verloor zich ongetwijfeld liever in de fotowereld van Pinterest, onder de zoekterm 'Dachshund'. 

Onze band werd ter plekke gesmeed, met dank aan Julius. Ik werd in mijn jas geholpen, in plaats van dat ik deze en de rest van mijn kleren, zoals gewoonlijk, op de gang aan moest trekken. Mijn dossier verhuisde naar een andere, hoger geplaatste lade. Ook zou ik vanaf nu elk jaar door hem persoonlijk onder de loep worden genomen, op zijn speciale uitnodiging. En geen zorgen, alsjeblieft geen zorgen.

Zijn stem was nog altijd vriendelijk toen hij me twee weken later belde met het goede nieuws dat de a-typische vlek niks kwaadaardigs in de zin had gehad. Helaas viel er vanuit die geruststellende mededeling geen brug te slaan naar Julius, Dibbes en teckels in het algemeen, maar het jaar was daarmee goed begonnen. Mijn voormalige wensdenken zou ik vanaf nu zelf aan een nader onderzoek moeten onderwerpen.

Het jaar begon dus goed, maar Julius' taak als verbindende kracht en meer zat er niet kort daarna op. Na ruim zeventien jaar liet hij mij en zijn 'ouders' verloren en bedroefd achter. Het einde van een tijdperk was daar.

Aan de als bij toverslag ontdooide dermatoloog durf ik het nieuws niet te vertellen. Straks verkast hij me weer onverbiddelijk naar de la met oninteressante dossiers en sta ik me na een ultrakort gesprek met hem weer op de gang aan te kleden. Het is als een keer op Business Class-niveau vliegen: er is geen weg terug.

Gelukkig heb ik na negen jaar trouw oppassen een arsenaal aan anekdotes waarmee ik Julius kunstmatig in leven kan houden. Wat moet, dat moet. 

Julius: codenaam voor de toegang naar voorkeursbehandelingen. Julius, net als ik a-typisch in het bijzonder, zal het mij vergeven.  


Geen opmerkingen:

Een reactie posten